கோடைவெயிலும் குடும்ப லீலையும்

மாறன்(ஹீரோ)
சுமதி(அம்மா)
மலர்விழி(ஹீரோயின்)
கவிதா&ரேகா(அண்ணிகள்)
சுமதி: (அலைபேசியில் அழைக்கிறாள்) ஹலோ மாறா… எங்க இருக்க? வெயில் மண்டையைப் பிளக்குது. இன்னும் எவ்வளவு நேரமாகும் வீட்டுக்கு வர?
​மாறன்: அம்மா, வந்துட்டு இருக்கேன்மா. மெயின் ரோட்டைத் தாண்டிட்டேன். டிராபிக் கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கு. நீங்க ஏன்மா இவ்வளவு பதட்டப்படுறீங்க?

​சுமதி: பதட்டப்படாம என்ன பண்றது? வெளியில் வெப்பம் 40 டிகிரிக்கு மேல இருக்குன்னு சொல்றாங்க. இந்த உச்சி வெயில்ல வண்டியை ஓட்டிக்கிட்டு வர்றது ரொம்ப கஷ்டம். சீக்கிரம் வந்துடு, உன் தாகத்துக்கு மோர் எடுத்து வச்சிருக்கேன்.
​மாறன்: இதோ வந்துட்டேன்மா, இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல வீட்டுக்கு முன்னாடி இருப்பேன். கவலைப்படாதீங்க, நான் சீக்கிரம் வரதுக்கு முயற்சி பண்றேன்.
​சுமதி: சரிப்பா, வண்டியை நிதானமா ஓட்டு. வெயில்ல கண்கள் கூசும், பார்த்து பத்திரமா வா. வீட்டுக்கு வந்ததும் முகம் கழுவிட்டு நேரா மோர் குடி.
​மாறன்: சரிமா, அப்படியே செய்றேன். இதோ கேட்டுக்கு முன்னாடி வந்துட்டேன், கேட்டைத் திறங்க!
மாறன் உள்ளே வருகிறான்.

மாறன்: (அதிர்ச்சியில் உறைந்து) அம்மா! என்ன இது? நீங்க எல்லாரும்… ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?
​சுமதி: (நிதானமாகத் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தபடியே) என்ன மாறா? வெயில் தாங்க முடியாமத்தான் எல்லாரும் இப்படி இருக்கோம். உள்ளே அவ்வளவு அனலா இருக்கு. துணி போட்டா இன்னும் வேர்க்குதுப்பா.
​மலர்விழி: (சிரித்துக்கொண்டே) ஆமாங்க மாறா. இந்த வீட்ல நாங்க மட்டும்தானே இருக்கோம். யாரு பார்க்கப்போறான்னு இந்த முடிவு எடுத்தோம். அமைதியா வந்து உட்காருங்க, நீங்களும்தான் ரொம்ப வேர்த்துப் போய் இருக்கீங்க.
​கவிதா: (அவன் பக்கம் திரும்பி) இந்த வெயில்ல உடம்பைச் சுத்தி துணி இருக்கிறதே ஒரு பெரிய பாரமா தெரியுது. நீயும் வேணும்னா சட்டையைக் கழட்டிட்டு உட்காரு, ரிலாக்ஸா இருக்கும்.
​ரேகா: ஆமா மாறா, நீ ஒன்னும் அந்நியன் இல்லையே. நாங்க எல்லாம் குடும்பம் தானே. நீ ஏன் இவ்வளவு பதட்டப்படுற? இங்க பாரு, இந்தத் தாராளமான காத்துல எவ்வளவு இதமா இருக்குன்னு புரியும்.
​மாறன்: (தயக்கத்துடன்) இல்ல… எனக்கு இது ரொம்ப விசித்திரமா இருக்கு. என்னால இதை இயல்பா எடுத்துக்க முடியல.
​சுமதி: மாறா, வீட்டை விட்டு வெளியில எவ்வளவு கட்டுப்பாடு, எவ்வளவு தர்மசங்கடம்? வீட்டுக்குள்ளயாவது நம்ம சுதந்திரமா இருக்கட்டும்னுதான் இப்படி. நீயும் உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு, இதைப் பெருசுபடுத்தாம உட்காரு.
​மாறன்: (மெல்ல அமர்கிறான்) சரி… நீங்க சொல்றது புரியுது. ஆனா எனக்கு இன்னும் அந்த அதிர்ச்சி குறையல.
​மலர்விழி: போகப் போக சரியாகிடும். சரி, அந்த மோரை எடுத்து அங்க இருக்கிற டம்ளர்ல ஊத்தி எல்லாரும் குடிங்க.

(மாறன் அமர்ந்திருந்த நிலையில், மலர்விழி மெல்ல எழுந்து அவன் அருகே வருகிறாள். மாறன் திகைத்து அவளையே பார்க்க, அவள் மிகுந்த இயல்புடன் அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்குகிறாள்.)
​மாறன்: (தடுமாற்றத்துடன்) மலர்… என்ன பண்ற? வேண்டாம்…
​மலர்விழி: (சிரித்துக்கொண்டே அவன் கைகளை மென்மையாகப் பற்றுகிறாள்) மாறா, ஏன் இவ்வளவு தயக்கம்? வெளியில இருக்கிற அந்த அனல் காற்று உன் உடம்பை எவ்வளவு வாட்டி வதைக்குதுன்னு எனக்குத் தெரியலையா? அந்தச் சட்டையைக் கழட்டிப்போடு. இங்க எந்த ஆடம்பரமும், கட்டுப்பாடும் கிடையாது. நீ என் கணவன், உன்னோட வசதிதான் எனக்கு முக்கியம்.

​சுமதி: (தொலைக்காட்சியைத் திருப்பி வைத்துவிட்டு, அவன் பக்கம் திரும்பி) அவ சொல்றது சரிதான் மாறா. இந்த வெயிலுக்கு மேல துணி போட்டுக்கிட்டு இருக்கிறது உடம்புக்கு ஆகாது. நாங்க எல்லாரும் உனக்காகத்தானே இங்க இருக்கோம். எதையும் நினைக்காம ரிலாக்ஸா இரு.
​(மலர்விழி சட்டையைக் கழற்றி ஓரம் போட, அடுத்து மாறனின் பேண்ட்டையும் கழற்றுகிறாள். மாறன் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல், ஒருவிதமான மயக்கத்தில் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் இப்போது முற்றிலும் ஆடைகளின்றி அமர்ந்திருக்கிறான்.)
​கவிதா: (அவனைப் பார்த்தபடி) இப்போ எப்படி இருக்கு மாறா? அந்தச் சூடு கொஞ்சம் குறையறது தெரியுதா?
​ரேகா: இந்த நிம்மதிதான் வீட்டின் சுதந்திரம். இப்போ நீயும் எங்களை மாதிரியே இயல்பா இருக்க. இதுதான் இப்போ நம்ம வீட்டின் சூழல்.
​மாறன்: (மெல்ல மூச்சுவிட்டு, சுற்றியுள்ளவர்களைப் பார்க்கிறான்) புரியுது… நிஜமாவே இந்த வெயிலுக்கு இது ஏதோ ஒரு இதமா இருக்கு. நீங்க சொன்னது சரிதான், வீட்ல இருக்கும்போது இவ்வளவு சுதந்திரமா இருக்க முடியும்னு நான் நினைச்சுக்கூட பார்க்கல.

​மலர்விழி: (அவன் அருகே அமர்ந்து அவன் தோளைத் தொட்டு) அந்த உணர்வு வந்துடுச்சுல? போதும், இனிமே எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாம இந்தத் தளர்வான சூழலை என்ஜாய் பண்ணு. இப்போ நாம எல்லாரும் சேர்ந்து அந்தத் தாகத்துக்கு மோர் குடிக்கலாம்.
அம்மா நாம எல்லோரும் ஒண்ணா குளிக்கலாமா என கேட்கிறான் மாறன்.
சுமதி: ஏன் முடியாது மாறா? தாராளமா குளிக்கலாம். வெயில் வாட்டி வதைக்கும் இந்த நேரத்துல, நாம எல்லாரும் ஒண்ணா சேர்ந்து குளிச்சா உடம்புக்கு நல்ல குளிர்ச்சியா இருக்கும்.
​மலர்விழி: ஆமாங்க, அந்தப் பெரிய குளியலறைக்குள்ள நாம எல்லாரும் போவோம். அந்தத் தண்ணி நம்ம உடம்புல படும்போது, இந்த வெயிலோட தாக்கம் சுத்தமா காணாம போயிடும்.

​கவிதா: குளிக்கிறதுக்கு முன்னாடி, வாசல்ல இருக்கிற அந்தப் பெரிய வாளியையும், சொம்புகளையும் எடுத்து உள்ள வைப்போம். எல்லாரும் சேர்ந்து அந்தத் தண்ணியைக் ஊத்தி, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவி செஞ்சு குளிக்கலாம்.
​ரேகா: இந்த மாதிரியான தருணங்கள் தான் மனசுக்கும் உடம்புக்கும் எவ்வளவு நிம்மதியைத் தரும் தெரியுமா? நீயே வந்து வாசல் கதவைத் திறந்து விடு, நாம எல்லாருமே மெதுவா நடந்து அந்த குளியல் இடத்துக்குப் போவோம்.
​மாறன்: (ஒருவிதமான பரவசத்துடன்) சரி, நீங்க எல்லாரும் சொல்றது கேக்கவே ரொம்ப இதமா இருக்கு. வாங்க, போகலாம். இந்த நாள் நமக்கானது.

​(அனைவரும் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி, ஒன்றாக எழுந்து, அந்தக் குளியல் இடத்தைத் நோக்கிச் செல்லத் தயாராகிறார்கள். அந்த வீட்டின் தனிமை, அவர்களின் அந்தச் சுதந்திரமான தருணத்தை மேலும் அதிகப்படுத்துகிறது.)
(குளியலறையை நோக்கி நால்வரும் நடந்து செல்லும்போது, கவிதா முன்னே நடந்து செல்கிறாள். அவளது உடல் அசைவை உற்று நோக்கும் மாறன், ஒருவித பரவசத்துடன் அவளிடம் கிசுகிசுக்கிறான்.)
​மாறன்: (கவிதாவின் அருகே சென்று, மெல்லிய குரலில்) நீங்க நடக்கும்போது உங்க சூத்து நிஜமாவே ரொம்ப சூப்பரா இருக்கு. பார்க்கவே செமையா ஆடுது!
​கவிதா: (திடீரென நின்று, மாறனைப் பார்த்து மெல்லிய புன்னகையுடன் திரும்பிச் சிரிக்கிறாள். அவள் கூச்சப்படாமல் மாறனை நெருங்கி வருகிறாள்.) என்ன மாறா? இப்பதான் இதைக் கவனிச்சயா?
​சுமதி: (பின்னால் வந்து அவர்கள் அருகில் நின்று, கவிதாவின் தோளைத் தட்டிக்கொடுத்து) மாறா, இதுதான் சுதந்திரத்தோட அழகு. நாங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்கோமோ, அதை ரசிக்கத் தெரிஞ்சிருக்கணும். கவிதா எப்பவுமே ரொம்ப வசீகரமானவதான்.
​மலர்விழி: (சிரித்துக்கொண்டே) ஆமா, நீ பார்க்குறதுல எந்தத் தப்பும் இல்லை மாறா. இந்த வீட்ல நாம எல்லாரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் ரசிச்சுக்கிட்டு, நிம்மதியா இருக்கும்போது, இங்க எதுவும் மறைக்கப்பட வேண்டியதில்லை.

​ரேகா: (அந்தச் சூழலை ரசித்தபடி) உன் பாராட்டு அவளுக்கு இன்னும் தன்னம்பிக்கையைத் தருது. மாறா, நீ ரொம்ப இயல்பா மாறிட்டே வர! வாங்க, அந்தத் தண்ணி நம்ம உடம்பைத் தொடும்போது இன்னும் இதமா இருக்கும்.
​(கவிதா வெட்கப்படாமல், மாறனின் தோளைத் தட்டிக்கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் குளியலறையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகிறாள். மாறன் அந்த உணர்வோடு அவர்களைப் பின் தொடர்கிறான்.)
(அனைவரும் குளியலறைக்குள் நுழையப்போகும் வேளையில், ரேகா சட்டென்று மாறனைப் பின்னால் இருந்து நெருங்கி, அவனைத் தன் கைகளால் இறுக்கக் கட்டித் தழுவுகிறாள். அவளது மேனி அவன் உடலில் பட, மாறன் ஒரு கணம் திகைக்கிறான்.)
​ரேகா: (மாறனின் காதோரம் மெல்லிய குரலில்) கவிதா மட்டும்தான் அழகான்னு நினைக்கிறியா மாறா? என் உடம்பும், என் அழகும் உனக்குத் தெரியலையா?
​மாறன்: (அவளது தழுவலில் சற்றுத் திணறி, அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து) இல்ல ரேகா அண்ணி, அப்படி இல்ல… நீங்களும் ரொம்ப அழகாத்தான் இருக்கீங்க. உங்களோட இந்தச் சூழல் என்னையே ஏதோ செய்யுது.
​சுமதி: (அருகில் வந்து புன்னகையுடன்) இங்க இருக்கிற எல்லாரும் ஒவ்வொரு விதத்துல அழகாத்தான் இருக்கோம் மாறா. இன்னைக்கு இந்தத் தனிமையான நேரத்துல, நாம எல்லாருமே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் சொந்தமானவங்க.
​மலர்விழி: (மாறனின் மறுபக்கம் வந்து அவனது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு) ஆமாங்க, கவிதாவுக்கும் ஒரு அழகு இருக்கு, ரேகாவுக்கும் தனி அழகு இருக்கு. நீ இப்போ நம்ம எல்லாருடைய அரவணைப்புலயும் தான் இருக்க.
​கவிதா: (அவன் முன்னால் வந்து நின்று, அவனது முகத்தைத் தன் கைகளால் வருடி) மாறா, இப்போ இந்த வீட்ல நாங்க எல்லாரும் உனக்காகத்தானே இருக்கோம். நீ ஏன் யாரையும் பிரிச்சுப் பார்க்கணும்? எல்லாரையும் சமமா ரசி, இந்த நேரத்தை முழுமையா அனுபவி.
​மாறன்: (ரேகாவின் தழுவலில் இருந்தபடியே, அனைவரையும் ஒருமுறை சுற்றிலும் பார்க்கிறான்) சரி அண்ணி… நீங்க சொல்றது சரிதான். இந்தச் சூழல்ல யாரு அழகான்னு கேக்குறதை விட, நீங்க எல்லாரும் இப்படி என்கிட்ட நெருக்கமா இருக்கிறது தான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. வாங்க, குளிக்கப் போகலாம்.

​(ரேகா அவனை விடாமல் கட்டிக்கொண்டே, மற்றவர்களோடு சேர்ந்து குளியலறைக்குள் மெதுவாக நடக்கிறாள்.)
குளியலறையின் குறுகிய இடத்திற்குள் அனைவரும் நெருக்கமாகவும், எந்தவித ஆடைகளுமின்றியும் இருக்கும்போது, மாறனின் உடல்நிலை இயற்கையான மாற்றத்திற்கு உள்ளாகிறது. ரேகா அவனை இறுகக் கட்டியணைத்திருக்கும்போது, மாறனின் விறைத்த உறுப்பு ரேகாவின் தொடையில் பட்டு உரசுவதை அனைவரும் கவனித்துவிடுகிறார்கள்.)
​ரேகா: (சிரித்துக்கொண்டே மாறனைத் தள்ளிவிட்டு, அவன் உறுப்பைச் சுட்டிக்காட்டி) ஓ… என்ன மாறா, இவ்வளவு சீக்கிரமாவே உன்னோட உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காம போயிட்டு இருக்கே? இது என் தொடையில் நல்லாத் தெரியுதே!
​மலர்விழி: (சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டு) ஆமா ஆமா, அதைப் பார்க்கவே ரொம்பத் தெளிவா தெரியுதே! வெயில்ல தாகமா இருக்குன்னு வந்தவன், இப்போ இவ்வளவு சூடாகிப் போயிட்டானே!
​கவிதா: (அவன் முகத்தைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்துக்கொண்டு) என்ன மாறா, ரேகாவைக் கட்டிப்பிடிச்ச உடனே இப்படித் துடிக்குதா? உன் அண்ணிங்க முன்னாடி இப்படி வெக்கமே இல்லாம நின்னுக்கிட்டு இருக்கே!
​சுமதி: (சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்) இதைப் பார்த்தா அவன் ரொம்ப நாளா இப்படி ஒரு சுதந்திரத்துக்காகத் தான் காத்திருந்திருக்கான்னு தோணுது. மாறா, உன் முகத்தையே பாரு, பயங்கரமான உற்சாகத்துல இருக்க!
​மாறன்: (வெட்கத்திலும், அந்தச் சூழலால் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியிலும் தலைகுனிந்து) அம்மா, அண்ணி… என்னால இதை மறைக்க முடியல. இந்தச் சூழலே என்னை ஏதோ பண்ணுது.

​மலர்விழி: (மாறனின் கன்னத்தைப் பிடித்து கிள்ளி) மறைக்காத மாறா, ஏன்னா இப்போ நாம யாருமே எதையும் மறைக்கப் போறதில்லை. இங்க இருக்குற ஒவ்வொருத்தரும் உன்னோட இந்த உணர்ச்சியை ரசிக்கத்தான் செய்றோம்.
​ரேகா: சரி சரி, தட்டுப்படுறதையே பார்த்துப் பேசிட்டு இருக்க வேண்டாம். வாங்க, சீக்கிரம் தண்ணியைத் திறந்து குளிக்கலாம். தண்ணி பட்டா இந்தச் சூடு இன்னும் எப்படி மாறப்போகுதுன்னு பார்க்கலாமே!
​(அனைவரும் அவன் நிலையை வைத்துச் சிரித்துக்கொண்டே, குளியலறைத் தொட்டியில் தண்ணீர் நிரப்பி அவனைச் சுற்றி நின்று விளையாடத் தொடங்குகிறார்கள்.)

(குளியலறையின் குறுகிய இடம் முழுவதும் நீரின் சலசலப்புடன் நிரம்புகிறது. சுமதி, கவிதா, ரேகா என மூவரும் மாறனைச் சூழ்ந்து கொண்டு, அவன் உடலில் குளிர்ந்த நீரை ஊற்றுகிறார்கள். அவர்கள் மாறனின் தோள்களிலும், மார்பிலும் தங்கள் கைகளால் மென்மையாக வருடி, அந்த வெயில் சூட்டைத் தணிக்க முயல்கின்றனர்.)
​சுமதி: (அவன் முதுகில் நீரை ஊற்றியபடி) இந்த தண்ணி உன் உடம்புக்கு இதமா இருக்குல்ல மாறா? ரிலாக்ஸா இரு.
​கவிதா: (அவன் நெஞ்சில் சோப்புத் தேய்க்கும் பாவனையில் வருடி) உன் உடம்புல இருக்கிற அனல் எல்லாம் இப்போ தணிஞ்சிடும்.
​(அனைவரும் அவன் உடலை வருடுவதால் மாறன் ஒருவித பரவசத்தில் கண்கள் மூடி நிற்க, மலர்விழி திடீரென அவனை நெருங்குகிறாள். அவள் மாறனின் முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்தி, அவனது உதடுகளைத் தன் இதழ்களால் அழுத்திப் பற்றுகிறாள். நீண்ட நேரமாக அவன் வாயில் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுவது போல, தன் நாவால் அவன் உதடுகளைச் சுற்றியும், வாயின் உட்புறமும் மிக ஆழமாகச் சப்பத் தொடங்குகிறாள். மாறன் அவளது அணைப்பில் தன்னை மறந்து போகிறான்.)

​ரேகா: (மலர்விழிக்கும் மாறனுக்கும் இடையிலான அந்த முத்தத்தை ரசித்தபடி) மலர், நீ அவனுக்குப் புதுவிதமான குளிர்ச்சியைக் கொடுக்கற போல இருக்கு. பாரு, மாறன் அப்படியே உருகிப் போயிட்டான்!
​சுமதி: (சிரித்துக்கொண்டே) அந்தப் புதையலை அவன்கிட்ட இருந்து முழுசா எடுத்துடு மலர். இன்னைக்கு இந்தத் தனிமை நமக்கானது, அதை முழுமையா அனுபவிப்போம்.
​(மலர்விழி அவனை விடுவிக்காமல், இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்து அணைத்தபடி அவன் வாயில் தன் முழு கவனத்தையும் செலுத்துகிறாள். மற்ற மூவரும் மாறனின் உடலில் தண்ணீர் ஊற்றி வருடுவதை நிறுத்தாமல், அந்தச் சூழலை மேலும் சூடாக்குகிறார்கள்.)
(மலர்விழி மூச்சு வாங்க மாறனின் உதடுகளில் இருந்து மெல்ல விலகுகிறாள். அவளது முகம் சிவந்து இருக்க, அவள் மாறனின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு, குளியலறையின் ஒரு ஓரத்தில் இருக்கும் கல் மேடையில் அமர்கிறாள்.)
​மலர்விழி: (மூச்சிரைக்க, கவிதாவையும் ரேகாவையும் பார்த்து) சித்தி, கவிதா… எனக்கு ஒரு நிமிஷம் மூச்சு முட்டுது. இவன் கொடுக்கிற உற்சாகத்துல என் உடம்பே நடுங்குது. நீங்க கொஞ்சம் பார்த்துக்கிறீங்களா? நான் இதோ இங்கேயே உட்கார்ந்து கொஞ்ச நேரம் ரிலாக்ஸ் பண்றேன்.
​சுமதி: (புன்னகையுடன்) சரி மலர், நீ கொஞ்ச நேரம் உட்காரு. இந்த வெயில்ல வந்தவன் எவ்வளவு வேகமா இருக்கான்னு பாப்போம்.
​கவிதா: (மாறனின் அருகில் சென்று, அவன் மார்பில் கைவைத்து) ஏன் மாறா… மலர்விழிக்கு மூச்சு வாங்குற அளவுக்கு நீ அவ்வளவு வேகமா இருக்கயா? சரி, இப்போ நாங்க வரோம்.

​ரேகா: (மாறனின் கழுத்தைச் சுற்றிக் கட்டித்தழுவி, அவன் தோளை நாவால் வருடி) அவளுக்குத்தான் மூச்சு வாங்குது, ஆனா உனக்குத் தான் இன்னும் சூடு குறையல போல இருக்கு. இப்ப பாரு, நாங்க ரெண்டு பேரும் உன்னை எப்படி கவனிக்கிறோம்னு!
​(கவிதாவும் ரேகாவும் மாறனைத் தங்கள் பிடிக்குள் கொண்டு வருகிறார்கள். ஒருபுறம் கவிதா அவனது மார்பை வருடிக்கொடுக்க, மறுபுறம் ரேகா அவனை நெருக்கமாகத் தழுவி அவன் காதுகளில் முத்தமிடுகிறாள். அந்தத் தண்ணீரின் குளிர்ச்சியும், அவர்களின் ஸ்பரிசமும் மாறனை ஒருவிதமான போதையில் ஆழ்த்துகிறது.)
​மாறன்: (கண்களை மூடி, ஒருவித ஏக்கத்தில்) அண்ணி, உங்களோட இந்தத் தழுவல்… இன்னும் அதிகமா வேணும்னு தோணுது. நீங்க எல்லாரும் இப்படி ஒண்ணா இருக்கும்போது, எனக்கு இந்தத் தனிமையே சொர்க்கமா இருக்கு.
​கவிதா: (குறும்புடன்) சொர்க்கம் தானா மாறா? அப்போ இதோ இதையும் அனுபவி!
​(கவிதா மாறனின் உடலை மேலும் நெருக்கிக் கொள்ள, ரேகா அவனைச் சுற்றித் தன் கைகளால் பிணைக்கிறாள். மலர்விழி ஓரத்தில் அமர்ந்து, அவர்கள் மூவரும் ஒன்றிணைந்து இருக்கும் அந்தச் சூழலை ஒருவித பரவசத்தோடு கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.)
குளியலறையின் அந்த ஈரமான சூழலில், மாறன் கவிதாவையும் ரேகாவையும் கவனிக்க, எதிர்பாராத விதமாகச் சுமதி மற்றும் மலர்விழி இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் இணைகிறார்கள்.
​தரையிலுள்ள நீரின் மீது சுமதி படுத்துக்கொள்ள, மலர்விழி அவளுக்கு எதிர்த்திசையில் தலைவைத்துப் படுக்கிறாள். இருவருடைய உடல்களும் ஒன்றையொன்று நெருக்கிக்கொள்ள, அவர்கள் இருவரும் 69 நிலையில் ஒருவருக்கொருவர் தங்களின் பிறப்புறுப்புகளை நாவால் வருடிச் சப்பத் தொடங்குகிறார்கள். அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் மூச்சுக்காற்றும், நீரின் சலசலப்பும் கலந்த ஒருவிதமான கிளர்ச்சியூட்டும் சத்தமாக மாறுகிறது.
​அருகில் இருந்த கவிதாவும் ரேகாவும் இதைக் கண்டு சற்றும் தயங்கவில்லை. அவர்கள் மாறனை விட்டுவிட்டு, சுமதி மற்றும் மலர்விழியின் இந்தச் செயலையும், அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் தீவிரத்தையும் பார்த்து ரசித்துச் சிரிக்கிறார்கள்.
​கவிதா: (சிரித்துக்கொண்டே) என்ன ஒரு பிணைப்பு! மாமியார், மருமகள்னு பார்க்காம இவங்க இவ்வளவு தீவிரமா இருப்பாங்கன்னு நினைக்கவே இல்லை.
​ரேகா: (மாறனைப் பார்த்து கிண்டலாகச் சிரித்து) மாறா, இவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பண்றத பாரு! நீ நம்மள பார்த்துட்டு இருந்த, ஆனா இங்க பாரு, அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் என்ன பண்றாங்கன்னு.

​மாறன்: (ஆச்சரியத்திலும், அந்தப் புதிய காட்சியைப் பார்த்துக் கிடைக்கும் கிளர்ச்சியிலும்) நிஜமாவே… என்னால இதை நம்பவே முடியல. இந்த வீட்ல இப்படி ஒரு சுதந்திரம் இருக்கும்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கல!
​அந்த அறை முழுவதும் ஒருவிதமான போதையில் திளைக்க, அந்த நால்வரும் மாறனும் அந்தத் தனிமையான மாலை நேரத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கிறார்கள்.
(குளியலறையின் தரைப்பகுதியில் சுமதி மற்றும் மலர்விழி இருவரும் 69 நிலையில் இருந்தபடியே, அந்தப் பரவசமான சூழலில் தங்கள் கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறார்கள். சுமதி லேசாகத் தனது மூத்திரத்தைத் தாரையாக வெளியேற்ற, அதற்குப் பதிலளிப்பது போல மலர்விழியும் தன்னை அறியாமல் தன் சிறுநீரை வெளியேற்றத் தொடங்குகிறாள். அந்தச் சிறுநீர் கலந்த நீரும், குளியலறைத் தண்ணீரும் சேர்ந்து அவர்களைச் சுற்றிலும் வழிகிறது.)
​சுமதி: (மூச்சு வாங்க, இதமான ஒரு திருப்தியுடன்) இந்த உச்சக்கட்ட உணர்வுல… எல்லாமே கரைஞ்சு போகுது மலர்.
​மலர்விழி: (அந்த அனுபவத்தில் மெய்மறந்து, சுமதியின் அருகில் நெளிந்தபடி) ஆமா அத்தை, இந்தச் சூழல் தருற சுதந்திரமே தனி. நம்ம உடம்புல இருக்குற எதுவுமே இன்னைக்கு வேற மாதிரி ஒரு உணர்வைத் தருது.
​கவிதா: (அருகில் நின்று இதைப் பார்த்துக்கொண்டு, ரேகாவைத் தொட்டு) பாரு ரேகா, இவங்க ரெண்டு பேரும் இந்த நேரத்தை எவ்வளவு ஆழமா அனுபவிக்கிறாங்கன்னு! இதுதான் உண்மையான விடுதலை.
​ரேகா: (மாறனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்) மாறா, இப்போ பாரு. நம்ம வீட்ல எந்த ஒளிவும் மறைவும் இல்லாம, இயற்கையான உணர்வுகளை இப்படி வெளிப்படையா அனுபவிக்கிறதுல இருக்குற சுகமே தனிதான்.
​மாறன்: (அங்கிருக்கும் அனைவரையும் பார்த்தபடி, ஒருவிதமான மயக்கத்தில்) நீங்க எல்லாரும் இந்த வீட்டுக்குள்ள எவ்வளவு சுதந்திரமா இருக்கீங்கன்னு பார்க்கவே ஆச்சரியமா இருக்கு. உங்க ஒவ்வொருத்தரோட செயலும் என்னைத் தனி உலகத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போகுது.
​அந்த குளியலறைக்குள் அந்த நால்வரின் சிரிப்பொலியும், மாறனின் வியப்பும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான சூழல் நிலவுகிறது. அவர்கள் எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி, தங்கள் உடலின் தேவைகளையும், உணர்வுகளையும் அந்தத் தனிமையான வீட்டில் வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.

… கதை தொடரும்…