தன் நண்பனின் மகளை ஓத்த அப்பா

பாண்டி தன் ஒரே மகளான பூவினியை ஒரு இளவரசிபோல் வளர்த்தான். ராஜன் பாண்டியின் நண்பன் தன் சொந்த அண்ணனைப் போலவும், ஒரு வழிகாட்டியாகவும் ராஜனை பார்த்தால் பூவினி, பாண்டி வெளிஊருக்குச் செல்லும்போது,  பூவினியின் பாதுகாப்பும் தேவைகளும் ராஜனின் பொறுப்பில்தான் இருக்கும். அப்படி ஒரு நாள், பாண்டி ஒரு வாரப் பயணமாக வெளிநாடு சென்றிருந்தான். ராஜனின் மனைவியோ ஊருக்கு சென்று இருந்தால்.‌ ராஜன் தனிமையில் இருக்க அன்று வெளியில் பலத்த மழை.
‎
‎அப்போது கதவை தட்டும் சத்தம் யாரு என பார்த்தால் பூவினி ஈரமான ஆடைகளுடன், மழைநீரில் நனைந்த ஒட்டிய உடலோடு வந்த பூவினியை பார்த்த ராஜன் கண்கள் அவனையறியாமல் ஒரு கணத்திற்குள் நிலை குத்திக் நின்றன. அவளது இளமையும், வாலிபத்தின் வசீகரமும் அந்தத் தனிமையான சூழலில் ராஜன் ஆண்மையைச் சோதித்தது. பதற்றத்துடன் வந்த பூவினிக்கு ராஜன் காபி போட்டுக் கொடுத்தான்.
‎இருவருக்குள்ளும் பேச்சு தொடங்கும்போதே‌ ஒருவித உடல் மொழியின் மாற்றம் ஏற்பட்டது. இயல்பான வார்த்தைகள் மாறி, அந்தத் தனிமை இருவரின் சுவாசத்தையும் நெருக்கமாக்கியது.
‎பூவினியின் மீது ராஜன் கண்கள் பாய்ந்த விதமே அவளது உடலை சிலிர்க்க வைத்தது. வெளியில் கொட்டும் மழையின் சத்தத்தை விட, உள்ளே அவர்களின் மூச்சுக்காற்று கனமாகிக் கொண்டிருந்தது. ராஜனின் பார்வை சரியில்ல என உணர்ந்த பூவினி அங்கிருந்து பயத்துடன் எந்திக்க ராஜன் அவளை விடாமல் அவளது இடுப்பைப் பற்றிய அவனது கரங்கள் இரும்புப் பிடியாய் இடுப்பை இறுக்கின. அவளது உதடுகளை ராஜன் வெறியுடன் கவ்விப் பிடித்தபோது, பூவினி தன்னிச்சையாக அவனது சட்டைக் காலர்களைக் கெட்டியாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
‎
‎அவர்களின் மூச்சுக்காற்று ஒன்றோடொன்று மோத, அந்த அறையின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் இரு உடல்களும் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்தன. பூவினியின் மென்மையான தோல் ராஜனின் கரங்களில் சூடேறியது. அவளது இடுப்பு வளைவுகளில் அவனது விரல்கள் தீப்பிடிக்கச் செய்ய, அவளது  நைந்த துப்பட்டா விலகிவிட, அவளது இளமையின் துடிப்பு ராஜனின் மார்போடு நேரடியாக மோதியது.
‎அந்த அறையின் அமைதி அவர்களின் பெருமூச்சுகளால் உடைபட்டது. அந்தத் தனிமையின் ஒவ்வொரு நொடியும் உடல்களின் பசியை மட்டுமே பேசின. ஆடைகள் களையப்பட்டு, இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் வியர்வையில் நனைந்து, எல்லை மீறிய இன்பத்தில் மூழ்கினர். பூவினியின் மார்பகங்களை முரட்டுத்தனமாகப் பிழிந்தபடியும், அவளது முனகல்களைத் தன் உதடுகளால் அடக்கியபடியும், தன் வெறியின் முதல் வெளிப்பாட்டை அவளுக்குள் கக்கினான். அந்த விந்து வெளிப்பட்ட கணத்திலும் ராஜன் பிடி தளரவில்லை;
‎
‎சற்றும் இடைவெளியின்றி, தளர்ந்து போயிருந்த பூவினியின் உடலை மீண்டும் தன் பலத்தால் நிமிர்த்தினான் ராஜன். அவளது கண்களில் வழிந்த கண்ணீரும், உடலில் ஏற்பட்ட வலியும் அவனுக்கு தெரிந்தது ராஜன் அவளின் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்தான். அடுத்து, ராஜன் அவளைத் தூக்கிச் சென்று கட்டிலின் விளிம்பில் அமரச் செய்தான். பூவினி கட்டிலின் விளிம்பில் விழ,  இரண்டாவது முறையாக அவளது மென்மையான தொடைகளை அகற்றி, தன் கோளை உள்ளே சொருகி தன் இடுப்பு அசைவுகளைத் தொடர்ந்தான். புவினி “போதும் வலிக்குது…” என்று விம்மித் துடித்துத் தன் கைகளால் அவனைத் தள்ள முயன்றபோதும், அவளது எதிர்ப்பு அவனது வெறிக்கு எரிபொருளாய் மட்டுமே மாறியது. அந்த இரண்டாவது கட்டத்தின் உச்சத்தில், மீண்டும் தன் விந்துவை பூவினியின் குளிர்ந்த உடலுக்குள் பாய்ச்சினான்.
‎
‎அந்தப் படுக்கை ஒரு போர்க்களமானது.  போர் எப்போது முடியும் என காத்துகொண்டு இருந்தால் பூவினி. பூவினியின் இளமைத் ததும்பும் உடல் அந்தத் தாங்குதல்களை மீறி நடுங்கத் தொடங்கியது. படுக்கையில் மல்லாந்து பூவினி விழ. மூன்றாவது முறையாக, தன் கடைசித் துளி பலத்தையும் திரட்டி‌னான். பூவினியின் மென்மையான தொடைகள் விரிந்து கொடுக்க, அந்த இரவின் கும்மிருட்டில் அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி உரசிய ஒலிகள் அந்த அறையை அதிரச் செய்தன. பூவினியின் மார்பகங்களை ராஜன் தன் கைகளால் கசக்கிப் பிழிந்து, இந்த முறை அவளது முடியை இரும்புப் பிடியாய்ப்பற்றிப் பின்னுக்கு இழுத்து, அவளது முகத்தையே நிமிர்த்தியபடி அவளது கழுத்திலும் தோள்களிலும் தன் பற்களைப் பதித்து கடித்து தன் உச்சக்கட்ட ஆவேசத்தை வெளிப்படுத்தினான்.
‎ராஜனின் இடுப்பு அசைவுகள் , வேகமெடுக்க, வேகமெடுக்க  அவனின் இடுப்பு அசைவுகள் ஒரு மிருகத்தின் வேகத்தில் இருந்தன. வலி தாங்காமல் பூவினி அவனது தோள்களை நகங்களால் கீறி இரத்தக் கறையை ஏற்படுத்தினாள். ஆனால் அந்த வலியும் ராஜனின் வெறியை இன்னும் தூண்டத்தான் செய்தது.
‎மூன்றாவது முறையாகவும் அவளுக்குள் தன் விந்துவைச் சொரிந்து தீர்த்தான் ராஜன்.
‎
‎அந்த மூன்று முறை நிகழ்ந்த  பாய்ச்சலும் அடங்கிய பிறகு, அந்த அறை ஒரு மயடுகாடு போல அமைதியானது. வியர்வையும் இரத்தமும் விந்துவும் கலந்த அந்த  கோலத்தில், படுக்கையில் கிடந்தாள் பூவினி. அந்த இரவுகளில் காமத்தின் அக்னி அந்த அறையைச் சுட்டெரித்தது. பூவினிதியும் தன் வாலிபத்தின் அத்தனை வெக்கத்தையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ராஜனின் காமப் பசிக்கு முழுமையாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள்.
‎
‎ஆனால், அந்தப் போதை கலைந்த பின்தான் நரகத்தின் உண்மையான முகம் வெளிப்பட்டது.
‎
‎இப்போது பாண்டி ஊர் திரும்பிவிட்டான். வழக்கம் போல் நண்பனின் வீட்டிற்கு வந்து, “மாப்பிள்ளை, பூவினியை உன்கிட்ட விட்டுட்டுப் போனதுல எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லடா… என் மகள் மேல உனக்கு இருக்கிற அக்கறை ரொம்பப் பெருசு,” என்று சொல்லிவிட்டு ராஜனின் தோளில் அவன் தட்டிய அந்த வினாடி… ராஜனுக்கு முதுகுத் தண்டு சிலிர்த்தது. பாண்டி பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவன் தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, பூவினி அதே அறையின் மறுமுனையில் தலைகுனிந்து நிற்பாள். அவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், சில நாட்களுக்கு முன்பு அந்தப் படுக்கையில் அவள் கட்டிலில் நிர்வாணமாகத் துடித்த கோலமும், அவளது மூச்சுக்காற்றும், காமக் கூச்சல்களும் ராஜனின் காதுகளில் ரீங்காரமிடும். “அவளுடன் கழித்த அந்தச் சில மணி நேர காமத்திற்காக, என் வாழ்க்கையின் நிம்மதியையும் நண்பனின் நம்பிக்கையையும் விற்றுவிட்டேனா?” என்ற கேள்வி அவனது நெஞ்சை ஈட்டியால் குத்துவது போல் இருந்தது.
‎
‎தன் நண்பனின் மகளை ஓத்த அந்த இரவின் மிருகத்தனம் ராஜனை மனசாட்சியைக் கொன்றிருக்க வேண்டும்; ஆனால் அவனுக்குள் இருந்த அந்த நச்சுப் போதை இன்னும் தணியவில்லை. அந்த நாள் நிகழ்ந்த நிகழ்வு தந்த பயமும் வலியும் பூவினியை முற்றிலுமாக முடக்கியிருந்தன. அப்படி இருக்கையில் இன்று காலை, பாண்டி வழக்கம்போல் வேலை விஷயமாக வெளியே சென்றுவிட்டான். வீட்டின் மற்றவர்களும் வெளியில் இருக்க, ராஜனின் மனைவி ஏதோ ஒரு அவசர வேலையாக அருகில் இருந்த உறவினர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தாள்.
‎
‎அந்தச் சூழ்நிலை ராஜனுக்கு மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது.
‎
‎பூவினி ராஜனுடன் உடலுறவு கொள்ளும் போது சந்தோசமாக இருந்தால். ஆனால் அந்த உடலுறவு முடிந்த பிறகு அவளுக்கு தன் அப்பாவின் நண்பனோடு உறவு கொண்டதை நினைத்து அறுவெறுப்பா உணர்ந்தால் இவ்வளவு நேரம் கிடைத்த சுகம் அவளுக்கு பெரிதாக தெரியவில்லை. தான் செய்தது தவறு என நினைத்து கொண்டே இருக்க அது அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சியை உருவாக்கியது. அதனால் தன் வீட்டிற்குச் செல்ல முடியாமல், நடந்த அவமானத்தோடும் பயத்தோடும் ராஜனின் வீட்டிலேயே ஒரு மூலையில் முடங்கியிருந்தாள். அவளது முகம் முழுவதும் கண்ணீரும், உடல் முழுவதும் அந்த நாள் இரவில் வாங்கிய  கீரலுகளும் வண்டிகளாகத் தெரிந்தன. அந்த அளவுக்கு ஆனந்தத்தில் இருவரும் அந்த இரவை கழித்தார்கள். இப்போது ராஜன் அவளைக் கண்டதும் ராஜனின் மூளை மீண்டும் அந்த விபரீத உலகத்திற்கே தாவியது. இவ்வளவு நாளும் பூவினிக்கு மட்டும் இல்ல ராஜனும் குற்ற உணர்ச்சியோடுதான் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தான். தன் நண்பனின் மகளை ஓத்ததை நினைத்து அவன் அந்த நாளில் இருந்து இரவில் தூங்குவதையே விட்டுவிட்டான். ஆனால் இப்போது பூவினி தனியாக பார்த்த போது அவனுக்கு மீண்டும் மிருகம் எழுந்தது. அவனுடைய மூளை குற்ற உணர்ச்சிக்குப் பதிலாக, அவனுக்கு ஒரு புதிய வேட்டை வெறியைத் தந்தது.
‎
‎ராஜன் மெல்ல நடந்து பூவினியை நோக்கி சென்றான். பூவினி அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் நடுங்கிப்போய், சுவரோடு ஒடுங்கி ” போனால். மீண்டும் என் அப்பாவுக்கு துரோகம் பன்ன நான் தயராக இல்லை என கத்தினால். ஆனால் ராஜன் இந்த தனிமையைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த நினைத்தான் அதனால் மீண்டும் அவளை நோக்கிப் வந்தான்.  பூவினி அங்கிருந்து  தப்பியோட முயன்றபோது, ராஜன் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து அவளது கூந்தலைப் பற்றிப் தரையோடு சேர்த்து அழுத்திக் கீழே தள்ளினான்.  தன் கால்களால் அவளது உடலைத் தடுத்து நிறுத்தி, தரையோடு சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டு இங்க பாரு நாம தெரிஞ்சு ஒன்னு அந்த தப்ப பன்னல எதோ ஒரு வேகத்துல பன்னிடோ அத தப்புனு நினைக்க நினைக்க நமக்கு குற்ற உணர்ச்சிதா வரும் அதுனால அது தப்பில்ல என நினைத்து மீண்டும் ஒருமுறை பன்னினால் எல்லா மனக்குழப்பமும் சரியாகிவிடும் என அவளை கன்வேன்ஸ் பன்னினான்.பூவினியும் சற்று தைரியத்தை வர வைத்து கொண்டு இப்ப நம்ம பன்ன போரது சரியான விசியம்தா என மனதுக்குள் திரும்ப திரும்ப சொன்னால்.
‎
‎ராஜன் தன் வேலையை ஆரம்பித்தான். கையால் அவளது  ஆடைகளைக் கிழித்தெறிந்தான். அவளது நிர்வாணம் அந்தப் பகல் வெளிச்சத்தில் அம்பலப்பட்டதை விட, அவளது மானமும் போனது.
‎
‎அவளுக்குள் வந்த தைரியம் அவள் ஆடைகளை கிழித்து எறிந்த பின் போய்விட்டது. மீண்டும் அவள் பழைய நிலைமைக்கு போக அவளது கதறல்களையும் கண்ணீரையும் முழுமையாகப் புறக்கணித்துவிட்டு, தன் முதல் பாய்ச்சலைத் தொடங்கிய ராஜன், அவளது இளமையின் மீது தன் முரட்டுத்தனமான பலத்தை முழுமையாகக் கொட்டினான். பூவினியின் மார்பகங்களையும் உடலையும் தனது கரங்களால் கசக்கிப் பிழிந்தபடியும், அவளது முடியை இறுக்கமாகப் பற்றியபடியும் தன் வெறியின் முதல் வெளிப்பாட்டை அவளுக்குள் கக்கினான்.
‎
‎சற்றும் இடைவெளியின்றி, தளர்ந்து போய் பிணம் போல் கிடந்த பூவினியின் உடலை மீண்டும் தூக்கி  அந்த அந்தரங்கப் படுக்கைக்குக் கொண்டு சென்று, கால்களைப்  அகற்றி தன் பூலை அவள் உள் முழுமையாகத் திணித்தான். அந்த நாள் காயங்களின் வலியால் பூவினி தன் கால்களை மூட முயன்றபோதும், ராஜன் தன் முரட்டுத்தனமான கால்களாலும் இடுப்பாலும் அவளது தொடைகளை அகற்றி, எந்தவித தயவுதாட்சன்யமுமின்றி மீண்டும் அந்த மிருகத்தனமான பாய்ச்சலை நிகழ்த்தினான்.
‎
‎அவளது தலைமுடியை இரும்புப் பிடியாய்ப் பற்றிப் பின்னுக்கு இழுத்து, அவளது முகத்தை  நிமிர்த்தி அவன் மேற்கொண்ட அந்த உட்கார்ந்த நிலையிலான உடலுறவு, பூவினிக்கு மூச்சுக்காற்றை முற்றிலுமாக அடைத்தது. அவளது உடலில் ஏற்பட்ட வலியும், கண்ணீரும், ரத்தமும் அந்த அறையின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருக்க, ராஜன் ஒரு வெறிபிடித்த இயந்திரத்தைப் போலத் தன் வெறியைத் தீர்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.பூவினி “போதும்… வலிக்குது …” என்று விம்மித் துடித்தபோதும், அந்த அழுகுரல் அவனது வெறிக்கு மேலும் எரிபொருளாய் மட்டுமே மாறியது. அந்த இரண்டாவது கட்டத்தின் உச்சத்தில், மீண்டும் தன் விந்துவை பூவினியின் குளிர்ந்த உடலுக்குள் பாய்ச்சினான்.
‎
‎அந்த பகல் பொழுதின் இன்பத்தை ஓய்ந்து, அவன் தன் பிடியைத் தளர்த்தியபோது, பூவினி பேசக்கூடத் திராணியில்லாமல் அந்தப் படுக்கையில் சாய்ந்தவாரு ஓய்வு எடுத்தால். அந்தப் பகலில் நிகழ்ந்த அந்த இரட்டை முறை  பாய்ச்சலும் அடங்கிய பிறகு, அந்த அறை ஒரு மயடுகாடு போல அமைதியானது.  வியர்வையும் இரத்தமும் விந்துவும் கலந்த அந்த இன்பமான கோலத்தில், அசைய முடியாமல் படுத்து இருந்தால் பூவினி.
‎