அக்கா தங்கை விளையாட்டு – 1

Posted on

முத்தூர் கிராமத்தில் கவினின் வீடு என்றால் அது ஒரு தனி ராஜ்ஜியம் போன்றது. இரண்டு மாடிக் கட்டடம், சுற்றிலும் பசுமையான மரங்கள், விசாலமான தோட்டம், அதிநவீன கார்கள் என்று சகல வசதிகளும் நிறைந்திருந்தது. அப்பா வெளிநாட்டில் பல கோடிகளில் வியாபாரம் செய்து வருவதால் பணத்திற்கு எப்போதுமே பஞ்சம் இருந்ததில்லை.
‎கவின் கல்லூரியில் படித்து வந்தான். அவனுக்கு எதை நினைத்தாலும் உடனே கிடைக்கக்கூடிய வாழ்க்கை. அதனால் அவனுக்குப் பொறுப்பு கொஞ்சம் குறைவுதான். நண்பர்களுடன் ஊர் சுத்துவது இப்படி எந்த பழக்கமும் கெடையாது.
‎
‎கவினின் சொகுசு வாழ்க்கைக்கும், அவனது நிம்மதியான உலகத்திற்கும் இடையில் இரு பெண்களின்னால் ஒரு பெரிய சோதனை காத்திருந்தது.
‎
‎ 26 வயதில் முக்கியமான பொறுப்பில் இருப்பதுடன், அறிவியல் மற்றும் உளவியல் மீது ஆர்வம் கொண்ட ஒரு நாயகனாக கவின்.
‎
‎காலம் காலை முதல் மாலை வரை அலுவலகப் பணி, ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் முழு ஓய்வு என்று கவினின் வாழ்க்கை ஒரு இயந்திர கதியில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவனது நிஜ வாழ்க்கையின் பலவீனம் அல்லது பலம் எதுவென்றால், அவனது ஓய்வு நேரப் படிப்புகள்தான்.
‎சினிமா, அனிமி இவைகளைத் தாண்டி மருத்துவ அறிவியல், மனித மனம் மற்றும் உளவியல் (Psychology) மீது அவனுக்கு இருந்த ஆழ்ந்த ஆர்வம் அவனுக்கு உலகைப் பற்றிய வேறு ஒரு கோணத்தைக் கொடுத்திருந்தது. ஆண்-பெண் உறவுகள், காதலின் உளவியல் சிக்கல்கள், மனித மனதின் விசித்திரமான விளிம்புகள் என்று அவன் படித்துத் தள்ளிய புத்தகங்கள் ஏராளம். ஒரு சிக்கலான சூழ்நிலையை வெறும் உணர்ச்சியால் மட்டும் பார்க்காமல், அறிவியல் மற்றும் உளவியல் ரீதியாக அலசிப் பார்க்கும் பக்குவம் அவனுக்கு இருந்தது.
‎
‎பிரம்மாண்டமான வீடு, தனியாக வாழுவது போல் கவினின் சற்று வித்தியாசமான மனநிலை (காமத்தில் பெரிய நாட்டம் இல்லாமல், அறிவு மற்றும் உளவியல் தேடலில் இருக்கும் தன்மை)
‎
‎ கவினின் உலகம் முழுக்க உளவியல் புத்தகங்களும், மருத்துவ அறிவியலும், அவனது அலுவலகப் பொறுப்புகளுமே நிறைந்திருந்தன. காமம் அல்லது இது போன்ற ஈர்ப்புகளைத் தாண்டி, மனித மனதின் விசித்திரங்களை அறிவதில்தான் அவனுக்கு ஆர்வம் அதிகம் இருந்தது. இவ்வளவு பெரிய வீட்டில் வசதிகள் கொட்டிக் கிடந்தாலும், வீட்டைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பு அவனது அம்மாவுக்கும் அவனுக்கும் மட்டுமே இருந்தது ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்.
‎மாதத்திற்கு ஒரு முறை ஊரிலிருந்து வீட்டை சுத்தம் செய்ய வரும் அந்தப் பெண்ணின் வருகை அந்த வீட்டில் ஒரு வழக்கமான நிகழ்வுதான். ஆனால், அன்று
‎
‎மாதத்திற்கு ஒரு முறை வந்து செல்லும் அந்தப் பெண்ணை இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு கவின் கவனிக்கிறான். மாநிறம், ஒல்லியான உடல்வாகு, முகத்தில் ஒருவித அமைதியும் லட்சணமும் என சுமார் 26 முதல் 28 வயது மதிக்கத்தக்க அந்தப் பெண் மீது கவினின் கவனம் திரும்புவது அவனது இயல்பான காம உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடுதான்.
‎இதுவரை உளவியல் புத்தகங்களிலும் மருத்துவ அறிவியலிலும் மூழ்கிக் கிடந்த அவனுக்கு, இந்த உணர்வு முற்றிலும் புதியது. ஆரம்பத்தில் தன் மனதுடன் போராடுகிறான்; தன்னைத் தானே கண்டித்துக் கொள்கிறான். ஆனால், மனித மனதின் ஆழத்தை உளவியல் ரீதியாகப் படித்த அவனுக்கு ஒரு உண்மை நன்றாகப் புரிந்தது—இயற்கையான உணர்ச்சிகளை பலவந்தமாக அடக்க நினைப்பது மன அழுத்தத்தையே தருமே தவிர, அதை முழுமையாகத் தடுக்க முடியாது.
‎”இந்த உணர்ச்சியை எதிர்த்துப் போராடுவதில் அர்த்தமில்லை; எல்லாவற்றையும் அறிவியல் ரீதியாகவும் இயற்கையின் போக்கிலும் விட்டுவிடுவதே சரி” என்று அவன் தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்துகொண்டான்.
‎ஆனால், அவனது அந்தத் தீர்மானம் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வீட்டுக்குள் அடுத்தடுத்து என்ன மாதிரியான மாற்றங்களை உருவாக்கப் போகிறது? என்று கவினுக்கு தெரியவில்லை.
‎
‎ஒரு நாள் வேலைக்காரி செல்வி வேலைகளை முடித்துவிட்டு வாசலில் நின்று அந்த உதவியைக் கேட்டபோது, கவினின் மனதுக்குள் ஒரு சிறு தயக்கமும் அதே நேரம் தீவிரமான யோசனையும் ஓடியது. உளவியல் ரீதியாக மனிதர்களின் முக பாவனைகளையும், அவர்களின் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் தேவைகளையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் பழக்கம் கொண்ட கவினுக்கு, செல்வியின் குரலில் இருந்த நடுக்கமும் தயக்கமும் உடனடியாகப் புரிந்துவிட்டது.
‎”சொல்லுங்க செல்வி, என்ன உதவி வேணும்?” என்று கவின் தன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து ஹாலுக்கு வந்தான்.
‎செல்வி தன் கைகளைப் பிசைந்தபடி, சற்று தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள். “சார்… என்னோட பொண்ணுங்க ரெண்டு பேருக்கு 20 வயசு ஆச்சு இன்னமும் 12-ம் வகுப்பு படிக்கிறாங்கனு சொன்னேன்ல? அவங்களுக்கு வரப்போற காலேஜ் படிப்புக்கும், புக்ஸ் வாங்குறதுக்கும் கொஞ்சம் பணத்தேவை இருக்கு சார். அம்மாட்ட கேட்டேன், அவங்க வெளிநாட்டுல இருக்கிறப்ப போனில் பேசிட்டுத் தரேன் அப்படின்னு சொல்லிட்டாங்க. ஆனா, எனக்கு இப்போ உடனடியா ஒரு சின்ன உதவி…” என்று இழுத்தாள்.
‎கவின் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். 26-28 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண், இரண்டு வளர்ந்த மகள்களுடன் தனியாகக் கஷ்டப்பட்டு உழைக்கும் வாழ்க்கை முறை அவனுக்குப் புரிய வந்தது. அவனது காம எண்ணங்கள் ஒருபுறம் மறைய. அவளது இந்தச் சூழல் அவனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பரிதாபத்தையும், அதே சமயம் ஒரு விசித்திரமான நெருக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது.
‎”என்ன உதவி வேணும்னு முழுசா சொல்லுங்க செல்வி…” என்றான் கவின், தன் வழக்கமான அமைதியான குரலில்.
‎
‎செல்வி தயக்கத்தோடு தன் மகள்களைப் பற்றிச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் கவினின் காதில் ஒலித்தன. “அவங்க படிச்சா தான் அவங்க வாழ்க்கை நல்லா இருக்கும்… நீங்க கொஞ்சம் அவங்களைப் படிக்க வைங்க சார்,” என்று அவள் கெஞ்சிய விதம் கவினின் உளவியல் மூளையை யோசிக்கத் தூண்டியது.
‎அவள் கேட்ட கேள்விக்குக் கவின் தன் வழக்கமான நிதானத்தோடு கேட்டான், “அது எப்படிங்க… ரெண்டு பேரும் ஒரே கிளாஸ் படிக்கிறாங்க? சரியா படிக்காம பெயில் ஆகிட்டே இருந்தாங்க.
‎ஊர் சுத்துறது, போன் பாக்குறதுன்னு இருக்காங்க. இங்க பெரிய வீடு, நீங்களும் படிச்சவங்க… நீங்க சொன்னா கொஞ்சம் பயந்து கேட்பாங்கன்னு நம்பிதான் அனுப்புறேன் சார். அம்மாட்டயும் சொல்லிட்டேன், அவங்களும் சரிட்டாங்க.”
‎கவின் சில நிமிடங்கள் யோசித்தான். அவனுக்குத் தன் சொந்த வேலையே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது; இதற்கிடையில் இந்த இரண்டு வளர்ந்த பெண்களை தினமும் மாலை வேளையில் படிக்க வைக்கும் பொறுப்பு அவனுக்குச் சற்று சவாலாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும், செல்வியின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தாயின் தவிப்பு அவனுக்குப் புரிந்து.
‎”சரி செல்வி… நாளைலிருந்து சாயங்காலம் வரச் சொல்லுங்க. நான் என்னன்னு பாக்குறேன்,” என்றான் கவின்.
‎அவள் கண்களில் நன்றி பெருக்கெடுத்து ஓடியது. “ரொம்ப நன்றி சார்…” என்று கைகூப்பிவிட்டு அவள் கிளம்பினாள்.
‎அன்று இரவு முழுவதும் கவினின் யோசனை அந்த இரட்டைப் பெண்களைப் பற்றியே இருந்தது. உளவியல் ரீதியாக பல பெண்களின் மனநிலையைப் பற்றி அவன் பல புத்தகங்களில் படித்திருந்தாலும், அதை நேரில் எதிர்கொள்ளப் போகும் அந்தத் தருணம் அவனுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருக்கப் போவதை அவன் உணர்ந்தான்.
‎
‎அடுத்த நாள் செல்வியும் அவளது மகள்களும் ஹாலில் நின்றிருந்த அந்தத் தருணம் ஒருவித அமைதியைக் கொண்டிருந்தது. அம்மா அன்போடு டீ கொடுக்க, செல்வி தன் மகள்களுக்கு அறிவுரை கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
‎
‎அப்போதுதான் கவின் அந்த இருவரையும் நிமிர்ந்து பார்த்தான். பெயர்கள் அறிமுகமாயின:
‎முதல் பெண்: யான குருலட்சுமி
‎இரண்டாம் பெண்: கயல்விழி
‎
‎அந்த இரண்டு பெண்களுக்கும் இடையிலான முதல் சந்திப்பு ஹாலில் தொடங்கியது.
‎கவின் தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை வைத்துவிட்டு, சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தான். உளவியல் ரீதியாக பல பெண்களின் பிடிவாதமான மனநிலையைப் பற்றி அவன் பல புத்தகங்களில் படித்திருந்தாலும், நேரில் அவர்களைச் சமாளிப்பது எப்படி என்று யோசித்தான்.
‎”சரி… என்னதான் படிக்கலனு வீட்ல கத்துறாங்க? என்ன சப்ஜெக்ட்ல உங்களுக்குக் கஷ்டம்?” என்று கவின் தன் வழக்கமான நிதானமான குரலில் கேட்டான்.
‎
‎இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். யானகுருலட்சுமி முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டே, “எங்களுக்கு எந்தப் பாடமும் வரது சார்… சும்மா போர் அடிக்குது” என்றாள். கயல்விழி அவளுக்கு ஆமோதிப்பது போலத் தலையாட்டினாள்.
‎கவினின் மனதுக்குள் ஒரு சிறு புன்னகை எழும்பியது. இவர்களைப் போன்ற வயதுடையவர்களை வெறும் மிரட்டலோ அல்லது கண்டிப்போ மூலமாக அடக்க முடியாது; அவர்களின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டு, மென்மையாகக் கையாண்டால் மட்டுமே வழிகாட்ட முடியும் என்பதை அவனது உளவியல் அறிவு அவனுக்கு உணர்த்தியது.
‎
1. ‎யானகுருலட்சுமி (அக்கா)
‎அக்கா யானகுருலட்சுமி, மாநிறத்தின் வசீகரம் முழுமையாகப் பொருந்திய ஒரு முகவெட்டுடன் நின்றிருந்தாள். முகம் முழுக்க ஒருவித அமைதியும், இயல்பான லட்சணமும் குடிகொண்டிருந்தது. எதையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் கண்கள், அளவான நாசி, ஒரு எளிய கல்யாணத்தை எதிர்பார்க்கும் பெண்ணுக்கே உரித்தான இயல்பான அழகு அவளிடம் இருந்தது. பார்ப்பதற்கு கட்டையாக இருப்பால் வயசுக்கு ஏத்த உயரம் அவளிடம் இல்லை. எதையும் எளிதில் புரிந்து கொள்ளும் பக்குவம் அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் இருந்தது.
‎
‎ 2. கயல்விழி (தங்கை)
‎ஆனால், தங்கை கயல்விழி முற்றிலும் மாறுபட்ட தோற்றம். சும்மா ‘தளதள’வென்று வளர்ந்திருந்த அவளது உடல்வாகு ஒரு திரைப்பட நடிகையைச் பார்ப்பது போன்ற பிரம்மையை ஏற்படுத்தியது. உடல் வனப்புமிக்க அந்த இளமைத் தோற்றம், பார்ப்பவர் கண்களை ஒரு விநாடி ஈர்க்கக்கூடியது. அவளது வசீகரமும், உடற்கட்டும் கதைக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தைத் தரும் அளவுக்குத் துடிப்பாக இருந்தது.
‎
‎ கயல்விழியின் தோற்றமும் யாழகுருலட்சுமியின் அமைதியான முகமும் ஒரு சேர மனதில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
‎”சரி… உட்காருங்க. என்ன படிக்கணும்னு இப்போ சொல்லுங்க,” என்று கவின் தன் குரலைச் சீரமைத்துக் கொண்டு கேட்டான்.
‎
‎செல்வி அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்ல, அம்மா சோர்வோடு தன் அறைக்குள் ஓய்வெடுக்கச் சென்றுவிட்டார். இப்போது ஹாலில் கவினும் அந்த இரண்டு பெண்களும் மட்டுமே இருந்தனர். அந்தச் சிறிய தயக்கமும் அமைதியும் அறை முழுவதும் நிலவியது.
‎அவர்களின் பயத்தைப் போக்க வேண்டும் என்று நினைத்த கவின், தன் இருக்கையைச் சற்று நகர்த்திவிட்டுப் புன்னகையோடு பேசத் தொடங்கினான்.
‎
‎ என்னை ஒரு டீச்சராவோ அல்லது ஸ்ட்ரிக்ட்டான ஆளவோ நினைக்காம, உங்களோட ஒரு பிரெண்ட் மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க…” என்று கூறியவன், அடுத்ததாக ஒரு முக்கியமான வார்த்தையைச் சொன்னான்:
‎”உண்மையச் சொல்லப்போனா… எனக்குச் சொந்தமா தங்கச்சி யாரும் கிடையாது. அதனால நீங்க என்னை ‘அண்ணா’ன்னே கூப்பிடலாம்.”
‎அந்த வார்த்தை அந்தச் சூழலில் இருந்த இறுக்கத்தை மொத்தமாகத் உடைத்தது. லட்சுமியின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தயக்கம் மறைந்து ஒரு நிம்மதியான புன்னகை எழும்பியது. தங்கை கயல்விழியும் லேசாக நிமிர்ந்து கவினைப் பார்த்தாள்.
‎
‎நாட்கள் அப்படியே நகர்ந்தன. ஆரம்பத்தில் ஒரு ஆசிரியராகவும் மாணவியராகவும் தொடங்கிய அந்த உறவு, இப்போது வீட்டுப் பிள்ளைகள் போல மிகவும் இயல்பாக மாறிவிட்டது. லட்சுமி தன் இயல்பான பேச்சால் அனைவரையும் கவர்ந்தாலும், கயல்விழி கவினிடம் காட்டும் நெருக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லையை மீறியது. அவனது மனதுக்குள் சலனத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தது. சோபாவில் அவன் அமர்ந்திருக்கும்போது பக்கத்திலேயே வந்து அமர்வது, இயல்பாக உரசுவது என அவளது உடல்மொழி கவினின் கவனத்தை ஈர்த்தது.
‎அன்று மாலை, வழக்கம் போல அவர்கள் இருவரும் கவினின் அறைக்குள் வந்தனர். கயல்விழி தன் கையில் இருந்த புத்தகத்தைக் காட்டி, “திங்கட்கிழமை டெஸ்ட் வைப்பேன், வீட்ல படிச்சுட்டு வாங்கன்னு சொன்னாங்க சார். அதான் உங்ககிட்ட டவுட் கேட்க வந்தோம்…” என்று உரிமையோடு சொன்னாள்.
‎கவின் தன் இருக்கையில் சாய்ந்துகொண்டு யோசித்தான். அவர்கள் கேட்ட பாடத்தைப் பார்த்ததும் அவனுக்குள் ஒரு சின்னத் தயக்கம் ஓடியது. அது உயிரியல் மற்றும் மனித உடல் அமைப்பு சம்மந்தமான பாடம். ஏற்கனவே உளவியல் மற்றும் இது தொடர்பான மருத்துவ அறிவை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருந்த கவினுக்கு, அந்தப் பாடத்தை அந்த இரண்டு இளம் பெண்களிடம், குறிப்பாகத் தனக்கு அருகில் இருக்கும் கயல்விழியின் முன்னிலையில் எப்படி விளக்குவது என்று ஒரு சிறிய குழப்பம் எழுந்தது.
‎
‎கவினின் பேச்சில் இருந்த அந்தத் தயக்கத்தையும், அவன் வார்த்தைகளைத் தேடுவதையும் கயல்விழி மிகத் துல்லியமாகக் கவனித்துவிட்டாள். அவளது அந்தத் துடுக்குத்தனமான பதிலும், லேசான சிரிப்பும் கவினின் கட்டுப்பாட்டைச் சோதித்தது.
‎புத்தகத்தின் மீது அவன் வைத்த பேனாவின் முனையை கயல்விழி உற்று நோக்கினாள்; ஆனால் அவளது கவனமும் பார்வையும் அந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கிறதா அல்லது கவினின் மீதா என்பது அவனுக்கே ஒரு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. அவனது பக்கத்தில் அவள் நெருங்கி அமர்ந்திருந்த அந்தத் தருணம், உடல்களின் வெப்பம் ஒருவரையொருவர் தொடும் அளவுக்கு நெருக்கமாக இருந்தது.
‎”இப்படித்தான்… பாலுணர்வு ஏற்படும்போது ஆண் உறுப்பு விறைப்படையும்…” என்று கவின் தன் பேச்சைத் தொடர முயன்றபோது, அவனது குரல் சற்று நடுங்கியது. உளவியல் ரீதியாகப் பல புத்தகங்களைப் படித்திருந்தாலும், நிஜத்தில் தன் கண்முன்னே தளதளவென்று அமர்ந்திருக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணிடம், அதிலும் ‘தங்கச்சி’ என்று உரிமை கொடுத்துப் பழகிய ஒருவரிடம் இந்த விஷயங்களைப் பேசுவது அவனது மனதை ஒரு விநாடி உலுக்கியது.
‎ஆனால், கயல்விழியோ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், தன் கண்களில் ஒரு மின்ன அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அக்கா லட்சுமி ஓரமாக அமர்ந்து இதழ்கள் மட்டும் விரிய மெலிதாகச் சிரித்தாலும், அந்த அறைக்குள் நிலவிய அமைதி ஒருவிதக் காந்த ஈர்ப்பை உருவாக்கியிருந்தது.
‎கவினின் மனதுக்குள் ஒரு போராட்டம் வெடித்தது—’இவன் செய்வது சரியா?
‎
‎கவின் தன் பார்வையை அந்தப் புத்தகத்தின் மீது பதித்தபடியே, மனித உடலியல் மற்றும் கருத்தரிப்பு பற்றிய உண்மைகளை மிகவும் இயல்பாகப் பேச முயன்றான். ஆனால், அவனது வார்த்தைகள் அந்த அறைக்குள் ஒரு வித்தியாசமான சூழ்நிலையை உருவாக்கின.
‎”அதன் சாட்சி யா… ஆணிடமிருந்து ஒரு திரவம் வரும், அதன் பேரு விந்தணு…” என்று கவின் விளக்கத் தொடங்கியபோது, கயல்விழி அவனைப் கண்களால் நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது பார்வையில் வியப்பைக் தாண்டி, ஒருவிதத் துடுக்குத்தனமான ஆர்வம் இருந்தது.
‎”கருன்னா என்னன்னு தெரியும்ல?” என்று கவின் கேட்டதும், கயல்விழி சற்றும் தாமதிக்காமல், “தெரியும் சார்?” என்றாள்.
‎
‎கயல்விழி தன் முகத்தை கவினுக்கு அருகில் கொண்டு வந்து, மெதுவான குரலில் கேட்டாள்: “அப்போ… நாமளும் அப்படித்தான் பிறந்தோமா அண்ணா?”
‎
‎அக்கா லட்சுமி அறைக்கு வெளியே சென்றுவிட, அந்த அறையின் கதவுகள் மூடியதோடு ஒருவித அமைதி கவிக் கொண்டது. கவினின் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த கயல்விழி, அங்கிருந்து நகர்வதற்கான எந்தவொரு அறிகுறியையும் காட்டவில்லை. மாறாக, அவளது பார்வையும் அணுகுமுறையும் கவினின் சுயக்கட்டுப்பாட்டை மெல்ல மெல்ல உடைத்துக் கொண்டிருந்தது.
‎”கயல்விழி… நீ போய் உங்க ரூம்ல படி,” என்று கவின் லேசான கண்டிப்புடன் சொன்னான்.
‎ஆனால் கயல்விழி சற்றும் அசரவில்லை. அவளது கண்களில் ஒரு மின்ன, மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்: “தெரிஞ்சாத்தானே சார் படிக்க முடியும்? நீங்கதான் இன்னும் முழுசா சொல்லிக் கொடுக்கலையே…”
‎கவினின் மூச்சுக்காற்று சூடானது. உளவியல் ரீதியாகவும் மருத்துவ ரீதியாகவும் அவன் எவ்வளவோ புத்தகங்களைப் படித்திருந்தாலும், நிஜத்தில் தன் கண்முன்னே ஒரு திரைப்பட நடிகையைப் போலத் ‘தளதள’வென்று அமர்ந்திருக்கும் இந்த இளம்பெண்ணின் அருகில், அந்தத் தனிமை அவனுக்கு ஒருவித மயக்கத்தைத் தந்தது.
‎”இன்னும் என்ன தெரியணும் உனக்கு? தேவையானது எல்லாம் சொல்லியாச்சு…” என்று கவின் சற்றுத் தடுமாறிய குரலில் கூறினான்.
‎கயல்விழி அவனுக்கு இன்னும் அருகில் நெருங்கி வந்தாள். அவளது நறுமணம் கவினின் நாசியைத் தாக்க, அவள் தன் முகத்தை அவனுக்கு மிக அருகில் கொண்டு வந்து, கண்களை நேராகப் பார்த்துக் கேட்டாள்:
‎”புக்ல இருக்கிற படம்லாம் சும்மா தாண்ணே… நேர்ல பார்க்கும்போது எப்படி இருக்கும்னு சொல்லிக் கொடுங்களேன்…”

1110620cookie-checkஅக்கா தங்கை விளையாட்டு – 1

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *