என்னைப் பற்றிய ஒரு சிறிய அறிமுகம். நான் கோயம்புத்தூரைச் சேர்ந்த 31 வயதுடைய ஆண். தற்போது சென்னை, அசோக் நகரில் உள்ள ஒரு பழைய அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் வசிக்கிறேன். அருகில் உள்ள ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரிவதால், இங்குள்ள ஒரு சிறிய வீட்டில் (1 BHK) தனியாக வசிக்கிறேன். தனிமையை நான் ரசிக்கிறேன்; சமைக்க கற்றுக் கொண்டு, அந்த நேரத்தை மகிழ்ச்சியாகக் கழிக்கிறேன்.
எனக்குப் பிடித்த விளையாட்டுகளை தொடர்ந்து விளையாடும் பழக்கம் உண்டு. இவை என்னைச் சுறுசுறுப்பாகவும், சலிப்பு இல்லாமல் வைத்திருக்கின்றன. தொடர்ந்து உடற்பயிற்சியில் ஈடுபடுவதன் நல்ல உடல்வாகு கொண்டிருக்கிறேன். அதோடு, எனக்கு நல்ல பாலியல் உணர்வும் உள்ளது. சக ஊழியர்கள் அல்லது நண்பர்களுடன் தங்குவதை விடத் தனியாகத் தங்குவதையே நான் விரும்புவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.
வார இறுதி நாட்களில் பெரும்பாலும் வெளியே வேலைகள் இருக்கும். வீட்டில் இருந்தால், சுத்தம் செய்வது, சமைப்பது, துணி துவைப்பது மற்றும் கடைசியாக ஒரு குட்டித் தூக்கம் போடுவது என வழக்கமான விஷயங்களில் தான் நேரம் கழியும். இது ஒரு நாளுக்குத்தான்; ஆனால் வார இறுதியில் இரண்டாவது நாள் சற்று வித்தியாசமாக இருக்கும்.
எனக்கு ஆபாசக் கதைகள் படிப்பது பிடிக்கும், அவசரமான பாலியல் காட்சிகளைக் கொண்ட படங்களை விட, மெதுவாக நகரும் கவர்ச்சியான காட்சிகளைக் கொண்ட படங்களைப் பார்ப்பது பிடிக்கும். ஆடைகளை களைந்துவிட்டு உடனே உச்சக்கட்டத்தை அடையும் வகையை விட, கதையம்சம் கொண்ட படங்களை நான் விரும்புகிறேன். என் விருப்பம் என்னவென்று உங்களுக்கு புரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.
நான் வசிக்கும் இடத்தைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமென்றால், இது ஒரு பழைய அடுக்குமாடி குடியிருப்பு. பால்கனி போன்ற தனிப்பட்ட இடம் இல்லாததால், துவைத்த துணிகளை உலர்த்த பெரும்பாலும் வீட்டின் முன்புறத்தில் தான் போட வேண்டியிருக்கும்; அல்லது கட்டிடத்தின் மொட்டை மாடியில் தான் போட வேண்டியிருக்கும், ஆனால் தரைத்தளத்தில் வசிப்பவர்கள் அதை அதிகம் பயன்படுத்துவதில்லை.
வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டுமென்றால், வீட்டின் அமைவிடம் பார்த்து ஒன்று அல்லது இரண்டு வீடுகளைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். எங்கள் குடியிருப்பைச் சுற்றி சில உயரமான அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் அல்லது வீட்டு வளாகங்கள் உள்ளன. அங்கிருப்பவர்கள் அனைவரும் வீட்டின் ஜன்னல்களை மூடி வைத்திருப்பதால், நான் யாரையும் பார்த்ததில்லை.
நல்லவேளையாக, எனக்கு ஒரு அழகான பக்கத்து வீட்டுக்காரர்/பக்கத்து வீட்டுக்காரி இருக்கிறார். அவள் பெயர் ரம்யா. அவளுக்கு சுமார் 35 முதல் 40 வயது இருக்கும்; அவளுக்கு 8 வயதில் ஒரு குழந்தையும் இருக்கிறது. நான் இங்கு குடியேறிய முதல் நாள், அவளது வளைவான குண்டியை எடுப்பாகக் காட்டும் பைஜாமா அணிந்திருந்த அவளைப் பார்த்தேன். என் கண்களை அதிலிருந்து என்னால் அகற்றவே முடியவில்லை.
அவற்றை அப்படியே பிடித்து என் தலையணையாக பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதோடு, அவளது வளைவான இடுப்பு எடுப்பான மார்பகங்கள் என, மொத்தத்தில் அவள் ஒரு பேரழகி; அப்படிப்பட்ட உடையில் அவளைப் பார்த்தால் எவரும் கிறங்கிப் போய் விடுவார்கள். அவள் வீட்டை விட்டு வெளியே வரும் போதெல்லாம், என் ஜன்னல் வழியாக அவளை ரகசியமாக பார்ப்பதை நான் மிகவும் ரசித்தேன்.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, அவளை பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் புன்னகைக்கத் தொடங்கினேன். அந்தப் பகுதிக்கு நான் புதிதாக வந்திருந்ததால், சில விஷயங்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள அவளுடன் பேசவும் முயன்றேன். நாட்கள் இப்படியே சுவாரஸ்யமாக கழிந்தன. அதே சமயம், என் ஜன்னல் வழியாக அவளை ரகசியமாக பார்க்கும் வாய்ப்பையும் நான் தவறவிடவில்லை.
பொதுவாக வெள்ளிக்கிழமைகளில் வேலை செய்வது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் – உடன் வேலை பார்க்கும் நண்பர்களுடன் அருகில் உள்ள ஒரு மால்-க்குச் சென்று படம் பார்க்கவும், இரவு உணவு சாப்பிடவும், பின்னர் வாகனங்களில் சில இடங்களுக்கு சுற்றவும் முடிவு செய்தோம். நான் வீடு திரும்பியபோது நள்ளிரவு ஆகிவிட்டது.
வீட்டிற்குள் நுழையும் போது, ரம்யாவின் வீட்டில் விளக்குகள் பிரகாசமாக எரிவதையும், அவள் தொலைபேசியில் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருப்பதையும் கேட்டேன். மேலும், துவைத்த துணிகளை அவள் வீட்டின் வெளியே உலரப் போட்டிருந்தாள். இவை அனைத்தையும் கவனித்தபடி நான் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன்.
சிறிது நேரம் தூங்காமல் இருக்க முடிவு செய்தேன். நான் பின்தொடரும் ஃபேஸ்புக் பக்கங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு (18+) திரைப்படத்தைப் பற்றிய பதிவைக் கண்டேன். அந்த படத்தைப் பார்க்க முடிவு செய்தேன்.
படத்தின் தலைப்பு சொல்வது போலவே, அது பெண்களின் உள்ளாடைகளை திருடும் ஒருவனைப் பற்றிய கதை. அது ஓரளவு நல்ல தரமான, சில அரை-நிர்வாணக் காட்சிகளை கொண்ட ஒரு கவர்ச்சியான திரைப்படம்.
நள்ளிரவு கடந்து படம் முடிந்தது; நான் டிவி யை அணைத்துவிட்டு படுக்கைக்குச் செல்ல தயாரானேன். சுற்றிலும் அமைதி நிலவியது, ரம்யாவின் வீட்டின் கதவு திறக்கும் சத்தம் எனக்குக் கேட்டது. நான் என் வீட்டு விளக்குகள் அனைத்தையும் அணைத்துவிட்டு, மெதுவாக ஜன்னலைச் சற்று திறந்து வெளியே பார்த்தேன்.
ரம்யா ஒரு பையுடன் தயாராகி, தன் வீட்டைப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்புவதை பார்த்தேன். அவள் ஏதோ அவசரத்தில் இருப்பது போல் தெரிந்தது. அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு வெளியே ஒரு ஆட்டோ காத்திருப்பதும் என்னால் பார்க்க முடிந்தது.
அவள் சென்ற பிறகு நான் என் படுக்கைக்குத் திரும்பினேன், ஆனால் எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அதனால் வாசிப்பதற்காக கதைகளை தேடினேன். தலைப்பு மற்றும் வகையின் அடிப்படையில் சிலவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படிக்கத் தொடங்கினேன். நான் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, திரைப்படத்தின் காட்சிகள் என் நினைவுக்கு வந்தன. நான் படித்துக் கொண்டிருந்த கதையோடு அந்தக் காட்சிகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்.
திடீரென்று, ரம்யாவின் துணிகள் இன்னும் அவள் வீட்டுக்கு வெளியே இருப்பதை நினைவுகூர்ந்தேன். அதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள நான் விரைவாக ஹாலுக்கு சென்று ஜன்னலைத் திறந்தேன். நான் நினைத்தது போலவே, அவை அங்கே இருந்தது.
அவளுடைய உள்ளாடைகளை ரகசியமாக எடுத்து விடலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அதே சமயம் எனக்கு பயமாகவும் இருந்தது; ஏனென்றால், யாராவது என்னைப் பிடித்து விட்டால் என் நிலைமை மோசமாகி விடும் அல்லவா?.
நான் என் போனை எடுத்து இயர்போன்கள் மாட்டிக்கொண்டேன். கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன். யாரும் என்னைக் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, ஏதோ ஒன்று கீழே விட்டுவிட்டு வந்தது போல பாவனை செய்தபடி, அவள் வீட்டை கடந்து பைக் நிறுத்தும் இடத்திற்கு சென்றேன்.
காய போடப்பட்டிருந்த துணிகளைப் பார்த்தேன். ஒரு மூலையில் அவளுடைய உள்ளாடைகள் சில ஜோடிகள் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தேன். நான் பார்க்கிங் இடத்தை அடைந்து, அங்கே சில நிமிடங்கள் நின்றேன்.
அவற்றை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம். அதிகரித்த இதயத்துடிப்பு என்னுள் இருந்தது. நிச்சயமாக நான் பதற்றமாக இருந்தது, பார்க்கிங்கில் யாராவது என்னைப் பார்த்திருந்தால், ஏதோ சரியில்லை என்று அவர்கள் நிச்சயம் யூகித்திருப்பார்கள்.
மெதுவாக என் வீட்டிற்கு திரும்பி சென்றேன். தொங்கிக்கொண்டிருந்த உள்ளாடைகளை விரைவாக எடுத்துக்கொண்டேன். நான் அங்கே நின்றது சில நொடிகள் கூட இருக்காது.
உடனே வீட்டுக்குள் நுழைந்து உள்ளே தாழிட்டு கொண்டேன். யாராவது இன்னும் விழித்திருக்கிறார்களா என்று மீண்டும் ஒருமுறை சரிபார்த்தேன். பிறகு படுக்கைக்குச் சென்றேன்.
சிவப்பு நிற பிரா (bra) மற்றும் ஜட்டி/உள்ளாடை (panty) ஆகியவற்றை எடுத்தேன். அவை சற்று ஈரமாக இருந்தது, அதனால்தான் அவள் அவற்றை வெளியே காய வைத்திருந்தாள்.
அவற்றை என் முகத்துக்கு அருகில் கொண்டு வந்து, அவள் என் முன்னே இருப்பது போல் கற்பனை செய்து கொண்டேன். முகத்திற்கு அருகில் வைத்து அவற்றின் வாசனை பார்த்தேன் . இரண்டையும் முத்தமிட்டேன், நக்கி பார்த்தேன்.
மெதுவாக என் சுண்ணி விறைக்க தொடங்கியது. நான் முழு நிர்வாணமாகி, அவளுடைய உள்ளாடைகளை ஒவ்வொன்றாக என் சுண்ணியின் மீது வைத்தேன். அவளுடைய பிராவை இரு கைகளாலும் பிடித்து என் சுண்ணியின் மீது தேய்த்தேன்.
அவளுடைய மார்பகங்கள் என் சுண்ணியின் மீது அழுத்துவது போல் கற்பனை செய்து கொண்டேன். பிறகு அவளுடைய ஜட்டியை எடுத்து என் சுண்ணியின் மீது மெதுவாக தேய்த்தேன்.
பிறகு படுக்கையில் இருந்து நான் எழுந்தேன். அவளுடைய இரண்டு உள்ளாடைகளையும் எடுத்து படுக்கையின் மீது வைத்தேன். பிராவை படுக்கையின் மேல் பகுதியில், ஜட்டியை கீழேயும் வைத்தேன். அவற்றை மட்டும் அணிந்து கொண்டு அவள் என் படுக்கையில் படுத்திருப்பது என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிந்தது.
பிறகு நான் அவற்றின் மீது விழுந்தேன். பின் என் சுண்ணியை அவளுடைய உள்ளாடையின் மீது அழுத்தினேன். ஆபாசப் படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே அவளது உள்ளாடைகளை தடவிக்கொண்டிருந்தேன்.
சிறிது நேரத்தில் அவளது உள்ளாடைகள் மீது என் விந்தை வெளியேற்றினேன். என்னைச் சுத்தம் செய்து கொள்ள நான் எழுந்திருக்கவே இல்லை. சிறிது நேரம் கழித்து, அவளது ஆடைகள் என்னைச் சுற்றி இருக்க நான் தூங்கிவிட்டேன்.
திடீரென்று விழித்துக்கொண்டு கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். அப்போது அதிகாலை 5.30 மணி. அவளது ஆடைகள் இன்னும் என்னிடம் இருந்தது. நான் அவசரமாக படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அவற்றை துவைத்தேன்.
கதவைத் திறப்பதற்கு முன், யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டேன். பிறகு அவற்றை விரைவாக இருந்த இடத்தில் வைத்துவிட்டு, படுக்கைக்குத் திரும்பி மீண்டும் தூங்கச் சென்றேன். இந்த இரவு எனக்குக் கிடைத்த சிலிர்ப்பு மற்றும் உணர்வு, என்றும் நினைவில் நிற்கும் ஒரு இரவாக இருந்தது. பின்னர் அந்திப் பொழுதில் அவளை மீண்டும் வீட்டில் பார்த்தேன்.
இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, நான் அவளது வீட்டின் அருகே செல்லும்போது எல்லாம், அங்கே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் அவளது ஆடைகளை ரகசியமாகத் தொட்டுப் பார்த்தேன். நாட்கள் அப்படியே கடந்து சென்றன.
ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அடுத்த வாரத்திற்குத் தேவையான மளிகைப் பொருட்களை அருகில் உள்ள ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் வாங்குவது வழக்கம். அங்குள்ள மக்களை நன்றாக பார்த்து ரசிக்க ஏதுவாக, நான் அந்த இடத்திற்கு நடந்து செல்வேன்.
அப்படி ஒரு நாளில், நான் அங்கிருந்து சில பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெண் என்னை அழைத்து ஒரு உதவி கேட்டார். அவளதுதோற்றத்தைப் பார்க்கும் போது, அவருக்கு 45 வயதுக்கு மேல் இருக்கும் என்று தோன்றியது.
நான், “சொல்லுங்க ஆண்டி” என்றேன்.
அவள் : “மேலே இருக்கும் இந்தப் பெட்டிகளில் ஒன்றை எடுத்து தர முடியுமா?”
நான், “சரி, நிச்சயம்” என்று சொல்லிவிட்டு என் கைகளைப் பார்த்தேன். ஏற்கனவே என் கையில் இருந்த கூடையில் சில பொருட்கள் இருந்தன.
அவள் : “அதை இங்கே வைத்துவிடு, நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”
நான்: “சரி” என்று சொல்லிவிட்டு, எந்த பெட்டி?” என்று சுட்டிக்காட்டி உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன்.
அவள் காட்டிய பெட்டியை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தேன். பிறகு என் கூடையை எடுத்துக்கொண்டு ஷாப்பிங்கை தொடர்ந்தேன்.
அவள் அந்தப் பெட்டியில் இருந்த பொருளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, அதை மீண்டும் மேலே வைக்குமாறு என்னை அழைத்தாள்.
நான் : “சரி” என்று சொல்லி அதை அவளிடமிருந்து வாங்கி மேலே வைத்தேன்.
அதன்பிறகு இருவரும் ஷாப்பிங்கை தொடர்ந்தோம்; வழியில் ஒருவரை ஒருவர் கடந்து சென்றபோது நான் அவளைப் பார்த்து சிரித்தேன்.
பிறகு நான் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன். அதன்பிறகு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் அவளை நான் ஓரிருமுறைபார்த்தேன்.
ஒரு மாலை வேளையில் நான் சூப்பர் மார்க்கெட்டிற்கு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, பின்னால் யாரோ கூப்பிடும் குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தபோது, நான் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு அருகே உள்ள அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இருந்து அவள் வெளியே வருவதைக் கண்டேன். நான் அவளை பார்த்து சிரித்தேன்.
நான்: “ஹாய் ஆண்டி.”
அவள் : “ஹாய் பா, ரொம்ப பிஸியா?”
நான்: “இல்லை ஆன்ட்டி, சூப்பர் மார்க்கெட்டில் உங்களைப் பார்க்கவே இல்லையே. எப்படி இருக்கீங்க?”
அவள் : “நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்க?”
நான்: “நல்லா இருக்கேன் ஆண்டி . நீங்க இங்கதான் இருக்கீங்களா?”
அவள் : “ஆமாம், இங்கதான் தங்கியிருக்கேன்.”
நான்: “சூப்பர் ஆண்டி. உங்களை இங்கே பார்த்ததே இல்லையே.”
அவள் : “ஓ… அப்ப யார் இங்கே இருக்காங்க, யார் இல்லைன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
நான்: “ஹாஹா, இல்லை ஆண்டி. இந்தத் தெருவைக் கடக்கும்போது சில சமயம் மக்கள் உள்ளே போவதும் வெளியே வருவதும் தெரியும். ஆனா உங்களை நான் பார்த்ததில்லை. அதான் கேட்டேன்.”
அவள் : “ஹா ஹா, சரி சரி. நான் இங்கதான் இருக்கேன். ஒருவேளை நான் உன் கண்ணில் படாமல் இருந்திருக்கலாம்.” அதைச் சொல்லும்போது அவள் சிரித்தாள்.
நான்: என்ன ஆண்டி ?
அவள் : ஒன்னுமில்ல, ஒன்னுமில்ல.
நான்: கடந்த சில வாரங்களாக உங்களை சூப்பர் மார்க்கெட்டில் பார்க்கவே முடியவில்லை?
அவள் : ஓ… அப்படியென்றால் நீ என் மீதும் ஒரு கண் வைத்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே.
நான்: இல்ல ஆண்டி, அப்படி இல்ல. அங்கே யாரும் அவ்வளவாக பேசுவதில்லை. நீங்கள் மட்டும் தான் பேசுவீர்கள், அதனால் அங்கே இருக்கிறீர்களா என்று கவனித்தேன்.
அவள் : சரி, சரி. நீ சென்னையில் தனியாகத்தான் இருக்கியா?
பிறகு நாங்கள் எங்கள் தனிப்பட்ட விவரங்களை பகிர்ந்து கொண்டோம். “நான் எங்கே வசிக்கிறேன், எங்கே வேலை செய்கிறேன்” என்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு நான் பதிலளித்தேன்.
அவர் பெயர் கீதா, பெங்களூரில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் அவரது மகன் படித்துக் கொண்டிருப்பதையும், அவரது கணவர் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் தணிக்கையாளராக (auditor) வேலை செய்வதையும் தெரிந்துகொண்டேன். வீட்டில் அவர்கள் மூவர் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். மேலும், அவர்களின் சொந்த ஊர் சென்னை அல்ல, புனே என தெரிந்து கொண்டேன். வேலை காரணமாக கடந்த 7 ஆண்டுகளாக அவர்கள் சென்னையில் வசித்து வருகிறார்கள்.
நான் தனியாக வசிக்கிறேன் என்பதை அவர் எப்படி அறிந்துகொண்டார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அதைப் பற்றி நான் அவரிடம் கேட்கவும் இல்லை.
பிறகு நாங்கள் சூப்பர் மார்க்கெட்டை அடைந்தோம். தனித்தனியாக சென்று பொருட்களை வாங்கி கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தோம். விரைவில் நான் என் பொருட்களை வாங்கிவிட்டு அவள் வருவதற்காகக் காத்திருந்தேன். ஆனால், அதற்கு சிறிது நேரம் ஆகும் என்றும், நான் வீட்டிற்கு செல்லலாம் என்றும் அவர் கூறினார். நானும் சரி என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்கு திரும்பினேன்.
அதன்பிறகு, தெருவிலோ அல்லது சூப்பர் மார்க்கெட்டிலோ நாங்கள் அவ்வப்போது தற்செயலாக பார்த்து கொள்வோம். ஒரு ‘ஹாய்’ சொல்லி, அன்றைய நாள் பற்றிய சிறிய உரையாடலை மட்டும் நிகழ்த்திவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி விடுவோம். ஜன்னல் வழியாக நான் என் பக்கத்து வீட்டு ரம்யாவை கவனிப்பேன்; அதனால் என் அன்றாட வேலை நாட்கள் சலிப்பு இல்லாமல் கழிந்தன.
ஒரு நாள் காலை, மதிய உணவு சமைப்பதற்கான பொருட்களை வாங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு செல்ல முடிவு செய்தேன். அதனால் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு சென்றேன். நான் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, யாரோ என் தோளில் தட்டி என்னை அழைத்தார்கள். திரும்பிப் பார்த்தபோது அது கீதா ஆண்டி.
அவள் : இவ்வளவு சீக்கிரம் சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு வந்துட்ட? என்னை விட்டுட்டு?
நான்: ஹா ஹா, இல்லை ஆண்டி மதிய உணவுக்குச் சில மளிகை பொருட்கள் தீர்ந்துவிட்டன. அதனால் சீக்கிரம் வாங்கிவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பலாம் என்று பைக்கில் வந்தேன்.
அவள் ஏற்கனவே பொருட்களை வாங்கி வைத்து இருந்ததை நான் கவனித்தேன்.
நான் : “எனக்கு இரண்டு நிமிடம் கொடுங்கள், நான் உங்களை வீட்டில் விட்டு விடுகிறேன்” என்று அவரிடம் கூற.
முதலில் அவள் மறுத்தாள், ஆனால் நான் வற்புறுத்திய பிறகு ஒப்புக்கொண்டார்; அத்துடன் சில பொருட்களை தேர்ந்தெடுக்க எனக்கு உதவவும் செய்தாள்.
நான் எனது பொருட்களுக்கான பணம் செலுத்தும் போது, அவள் மீண்டும் உள்ளே சென்று ஏதோ ஒன்றை வாங்கினாள். பிறகு அவளது அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் வாசலில் கொண்டு போய் விட்டேன்.
நான் அங்கிருந்து கிளம்பத் தயாரான போது,
அவள் : “இங்கே இரண்டு நிமிடம் காத்திருக்க முடியுமா? நான் உடனே வருகிறேன்,” என்று கூறினார்.
நான், “சரி ஆண்டி” என்று சொன்னேன்.
அவள் வீட்டுக்கு சென்றாள். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு சிறிய காகிதப் பையுடன் திரும்பி வந்து அதை என்னிடம் கொடுத்தாள்.
நான், “இது எதற்காக ஆண்டி?” என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவள் : “ஒன்னுமில்ல, உனக்குப் பிடிச்ச ஒரு சிறிய பரிசுதான்”.
அவள் கொடுத்த பையில் சில பழங்கள் இருப்பதைக் கண்ட நான், “நன்றி ஆண்டி,” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குப் புறப்பட்டேன்.
கீதா ஆண்டி கொடுத்த பரிசு ஒன்று பிரிக்கப்படாமல் காத்திருக்கிறது…
உங்கள் கருத்துகளை talk2measafrnd@gmail.com என்ற மின்னஞ்சல் அல்லது Gchat முகவரிக்குத் தாராளமாக அனுப்பலாம்.
வாசித்தமைக்கு நன்றி.