ஊரடங்கில் உருவான காதல்

உங்கள் நேரம் மற்றும் மதிப்புமிக்க கருத்துக்களுக்கு மிக்க நன்றி, எனது ஊக்கத்திற்கு உங்களிடமிருந்து மேலும் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறேன்.

இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தாலோ அல்லது உங்கள் பாலியல் அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினாலும் எனது ஜிமெயில் ஐடி – kinghari395@gmail.com கு மெசேஜ் செய்யுங்கள்.

நான் பெங்களூரில் வேலை செய்கிறேன், ஆர்வமுள்ள பெண்கள் எனக்கு செய்தி அனுப்பலாம்.

என் கதைகளுக்கு நிறைய பேர் விமர்சனம் போடுறாங்க.. உங்க எல்லாரிடமிருந்தும் விமர்சனம் வந்ததில் ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள், தயவு செஞ்சு பெண்களோட தொடர்பு விவரங்களைக் கேட்காதீங்க. நான் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். அவர்கள் என்னை நம்பி மெசேஜ் பண்ணுவாங்க. அந்த நம்பிக்கையை என்னால் உடைக்க முடியாது. அதனால பெண்களோட தொடர்பைக் கேட்டு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க.

வாருங்கள்.. கதைக்குள் செல்லாம்…

***************
2020 மார்ச் மாதம். கல்லூரி இரண்டாம் வருடம் படிக்கும் கார்த்திக், கோடை விடுமுறைக்காக தன் சித்தி வீட்டுக்கு வந்தான். அவன் சித்தி — கமலா — 39 வயதான மெலிந்த உடலமைப்பு கொண்ட பெண். அவள் கணவர் குமார் — ஊரில் சாராயக் கடை வைத்திருந்தார். இரண்டு மகள்கள் — சுபா (16) மற்றும் திவ்யா (14).
கார்த்திக் வந்த மறுநாளே ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்டது. பேருந்துகள் நின்றன. ரயில்கள் நின்றன. எல்லா போக்குவரத்தும் முடங்கியது.
“கார்த்திக்… இப்ப எப்படி ஊர் போறது?” கமலா கேட்டாள்.
“தெரியலை சித்தி… கொஞ்ச நாள் இங்கேயே இருக்கணும் போல இருக்கு.”
“பரவாயில்லை… இரு. நம்ம வீடு தானே.”
அவள் சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பில் ஒரு சோகம் இருந்தது. அவள் கண்களில் ஏதோ வலி இருந்தது. கார்த்திக்கு அது புரிந்தது — ஆனால் அப்போது இல்லை.
முதல் இரவு. கார்த்திக் தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் படுத்திருந்தான். வீடு முழுவதும் அமைதி. திடீரென்று கீழே ஏதோ சத்தம் கேட்டது. பிளாஸ்டிக் பாட்டில் உடைந்த சத்தம். பின்னர் கமலாவின் அழுகை சத்தம்.
அவன் மெதுவாக எழுந்து, கதவை திறந்து பார்த்தான். கமலா சமையலறையில் தரையில் உட்கார்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் கணவர் குமார் வெளியே சென்றிருந்தார்.
“சித்தி… என்ன ஆச்சு?”
அவள் திடுக்கிட்டு திரும்பினாள். “ஒண்ணும் இல்லை கார்த்திக்… நீ தூங்கு.”
“பொய் சொல்லாதீங்க சித்தி. நான் பார்த்தேன்.”
அவன் அவள் அருகில் சென்று உட்கார்ந்தான். அவள் தலைமுடியை தொட்டான். “நான் இருக்கேன் சித்தி. பயப்படாதீங்க.”
அவள் அவன் மார்பில் சாய்ந்து அழுதாள். அந்த இரவு… எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு பிணைப்பு உருவானது.
நாட்கள் செல்ல செல்ல, கார்த்திக் கமலாவுக்கு உதவ ஆரம்பித்தான். காய்கறி வாங்குவது, சமையலில் உதவுவது, மகள்களுக்கு பாடம் சொல்லிகொடுப்பது. அவள் கணவர் பெரும்பாலும் வெளியே இருந்தார்.
ஒரு நாள் மதியம். கமலா புடவை கட்டிக்கொண்டிருந்தாள். கார்த்திக் தற்செயலாக உள்ளே பார்த்தான். அவள் மெலிந்த உடல். மார்பகங்கள் சிறியவை. ஆனால் அவள் தோள்கள், கழுத்து, கைகள் — மிகவும் அழகாக இருந்தன.
“சித்தி… நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க.”
அவள் திரும்பி பார்த்தாள். “என்னடா சொல்ற?”
“உண்மைதான் சித்தி. உங்க கணவருக்கு உங்க மதிப்பு தெரியல.”
அவள் கண்களில் நீர் வந்தது. “போதும் கார்த்திக்… இப்படி பேசாதே.”
“நான் உங்களை கவனிச்சுக்கிறேன் சித்தி. நீங்க என்னை நம்பலாம்.”
ஒரு வாரம் கழிந்தது. கார்த்திக்கும் கமலாவுக்கும் இடையே புரிதல் வளர்ந்தது. அவள் அவனிடம் தன் வாழ்க்கையை பகிர்ந்தாள். திருமணமாகி 18 வருடங்கள். கணவர் மதுவுக்கு அடிமை. மகள்கள் மட்டுமே அவள் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி.
“சித்தி… உங்களுக்கு இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வேணாம்னு நினைக்கிறீங்களா?”
“என்ன செய்ய முடியும் கார்த்திக்? இது என் தலையெழுத்து.”
“இல்லை சித்தி. எல்லாத்துக்கும் ஒரு தீர்வு இருக்கு. நீங்க மகிழ்ச்சியா இருக்கணும்.”
அவன் அவள் கையை பிடித்தான். அவள் திடுக்கிட்டு பார்த்தாள். ஆனால் கையை விடவில்லை.
“கார்த்திக்… இது தப்பு.”
“எது தப்பு சித்தி? உங்களை யாரும் கவனிக்கல. நான் கவனிக்கிறேன். உங்களை நேசிக்கிறேன்.”
அந்த மாலை. மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. மகள்கள் தங்கள் அறையில் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். குமார் வெளியே சென்றிருந்தார். கமலாவும் கார்த்திக்கும் தனியாக இருந்தார்கள்.
“சித்தி… உங்க கூட பேசணும்.”
“என்னடா?”
அவன் அவள் முகத்தை நெருங்கினான். “எனக்கு உங்க மேல ரொம்ப பிரியம். நான் பார்க்கிறேன்… நீங்க எவ்வளவு தனிமையா இருக்கீங்கன்னு.”
“கார்த்திக்… நான் உனக்கு வயசானவள். எனக்கு 39 வயசு.”
“அதைப் பத்தி எனக்கு கவலை இல்லை சித்தி. உங்க மனசுக்கு வயசு இல்லை. உங்க உடலுக்கும் வயசு இல்லை.”
அவன் மெதுவாக அவள் உதடுகளை நெருங்கினான். அவள் தயங்கினாள். ஆனால் எதிர்க்கவில்லை. அவன் அவள் உதடுகளை முத்தமிட்டான். மெதுவாக… மென்மையாக… அவள் உதடுகள் பதிலுக்கு முத்தமிட்டன.
அந்த முத்தம்… ஒரு புதிய ஆரம்பம்.
அந்த முத்தத்திற்கு பிறகு, கமலா மாறினாள். அவள் முகத்தில் ஒரு புதிய பொலிவு. அவள் நடையில் ஒரு புதிய தைரியம். ஆனால் இருவரும் வெளியே எதையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
ஒரு நாள் இரவு. எல்லோரும் தூங்கிய பிறகு, கமலா கார்த்திக்கின் அறைக்கு வந்தாள்.
“கார்த்திக்… என்னால தூங்க முடியல.”
“வாங்க சித்தி… இங்க உட்காருங்க.”
அவள் அவன் படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். அவன் அவள் முதுகை வருடினான். “என்ன சித்தி… என்ன யோசிக்கிறீங்க?”
“நான் இப்பவரை இப்படி உணர்ந்ததில்லை. உன்னை பார்க்கும்போது… என் உடல் முழுவதும் ஏதோ செய்கிறது.”
“அது இயற்கை சித்தி. நான் உங்களை நேசிக்கிறேன். உங்கள் உடலும் என்னை நேசிக்கிறது.”
அவன் அவள் தோள்களை முத்தமிட்டான். அவள் கழுத்தை முத்தமிட்டான். அவள் மூச்சு வேகமானது.
“கார்த்திக்… நிறுத்து… இது தப்பு.”
“ஏன் சித்தி? ஏன் இது தப்பு? உங்களுக்கு பிடிக்கலையா?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் உடல் சொல்லியது. அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள்.
அந்த இரவு முழுவதும் அவர்கள் பேசினார்கள். கட்டிக்கொண்டார்கள். முத்தமிட்டார்கள். ஆனால் முழுமையான உறவு இல்லை. கமலா இன்னும் தயங்கினாள்.
“கார்த்திக்… எனக்கு பயமா இருக்கு.”
“எதுக்கு சித்தி?”
“இது தப்புன்னு தெரியும். ஆனாலும்… என்னால நிறுத்த முடியல. உன்னை விட்டு பிரிய முடியல.”
“நீங்க பிரிய வேண்டாம் சித்தி. நான் இருக்கிறேன்.”
அவன் அவள் கையை பிடித்து தன் மார்பில் வைத்தான். “உணருங்கள் சித்தி. என் இதயம் உங்களுக்காக துடிக்கிறது.”
அவள் அவன் மார்பில் கையை வைத்து உணர்ந்தாள். அவன் இதயம் வேகமாக அடித்தது. அவள் சிரித்தாள்.
“நீ உண்மையிலேயே என்னை நேசிக்கிறாய்.”
“ஆமாம் சித்தி. முழுமையாக.”
அந்த இரவு அவர்கள் தூங்கவில்லை. ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டு விடிந்தது.
நான்கு நாட்கள் கழித்து. ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலை. குமார் வெளியே சென்றிருந்தார். மகள்கள் தங்கள் அறையில் பாடம் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
கமலா குளித்து வெளியே வந்தாள். ஈரமான கூந்தல். மெல்லிய புடவை. அவள் அழகு கார்த்திக்கை மெய்மறக்க செய்தது.
“சித்தி… இன்று நான் உங்களை முழுமையாக விரும்புகிறேன்.”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் கண்கள் சம்மதம் தெரிவித்தன.
கார்த்திக் அவளை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். மெதுவாக அவள் புடவையை அவிழ்த்தான். அவள் உடல் வெளியே வந்தது. மெலிந்த உடல். சிறிய மார்பகங்கள். ஆனால் மிகவும் அழகாக இருந்தது.
“நீங்க மிகவும் அழகா இருக்கீங்க சித்தி.”
அவன் அவள் மார்பகங்களை முத்தமிட்டான். மெதுவாக… மென்மையாக… அவள் உடல் நடுங்கியது.
“கார்த்திக்… என்னை நேசி…”
அவன் மெதுவாக அவள் உள்ளே நுழைந்தான். அவள் சத்தம் போடாமல் முனகினாள். அந்த இரவு… முதல் முறை… இருவரும் முழுமையாக ஒன்றானார்கள்.
அந்த இரவுக்கு பிறகு, அவர்கள் இரகசியமாக சந்திக்க ஆரம்பித்தார்கள். குமார் வெளியே செல்லும் போது, மகள்கள் இருக்கும் போது, இரவு எல்லோரும் தூங்கிய பிறகு.
கமலா மாறினாள். அவள் முகத்தில் ஒரு புதிய பொலிவு. அவள் உடலில் ஒரு புதிய உற்சாகம். அவள் கணவர் கூட கவனித்தார்.
“என்னடி உனக்கு? இப்பல்லாம் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்க?” அவர் கேட்டார்.
“ஒண்ணும் இல்லை… வீட்ல கொஞ்சம் நிம்மதி. அதான்.” அவள் பொய் சொன்னாள்.
ஆனால் உண்மை வேறு. கார்த்திக் அவளுக்கு புதிய வாழ்க்கையை கொடுத்தான். அவள் மறந்துபோன இன்பங்களை மீண்டும் உணர்ந்தாள். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் அவளை தொடும்போது, அவள் உடல் மின்னல் தாக்கியது போல நடுங்கியது.
இரண்டு மாதங்கள் கழிந்தன. கமலாவின் உடலில் மாற்றங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தன. காலை மயக்கம். சாப்பாட்டில் வெறுப்பு. உடல் சோர்வு.
“சித்தி… உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு?” கார்த்திக் கவலையுடன் கேட்டான்.
“எனக்கும் தெரியல… ஏதோ உடம்பு சரியில்லை போல.”
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு சந்தேகம். அவள் வயது 39. மாதவிடாய் நின்று பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. ஆனால் இந்த அறிகுறிகள்… அவளுக்கு புரிந்தது.
ஒரு நாள் அவள் டாக்டரிடம் சென்றாள். திரும்பி வந்தபோது அவள் முகம் வெளிர்.
“சித்தி… என்ன சொன்னாங்க டாக்டர்?”
அவள் அவன் முகத்தை பார்த்தாள். கண்களில் நீர்.
“கார்த்திக்… நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்.”
கார்த்திக் அதிர்ச்சியானான். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி.
“சித்தி… நீங்க சந்தோஷமா இல்லையா?”
“எப்படி சந்தோஷமா இருக்க முடியும் கார்த்திக்? என் கணவருக்கு இது தெரிஞ்சா… என் மகள்களுக்கு தெரிஞ்சா… என்ன ஆகும்?”
“நான் இருக்கிறேன் சித்தி. நான் உங்களை காப்பாற்றுகிறேன்.”
“ஆனால் நீ போக போறாய். கல்லூரி முடிஞ்சதும் நீ உன் வாழ்க்கையை வாழ போறாய். என்னுடைய வாழ்க்கை இங்கே இருக்கும்.”
அவள் அழுதாள். கார்த்திக் அவளை சமாதானப்படுத்தினான்.
“நான் உங்களை விடமாட்டேன் சித்தி. இந்த குழந்தை என் குழந்தை. நான் பொறுப்பு எடுத்துக்கிறேன்.”
கமலாவின் கர்ப்பம் மூன்று மாதம் ஆனது. அவள் வயிறு சிறிது தெரிய ஆரம்பித்தது. அவள் கணவர் குமாருக்கு சந்தேகம் வந்தது.
“உனக்கு வயசு 39 ஆகுது. எப்படி கர்ப்பம் வரும்?”
“டாக்டர் சொன்னாங்க… இது மெனோபாஸுக்கு முன்னாடி ஒரு சான்ஸ். ரொம்ப அபூர்வமாம்.”
குமார் முழுமையாக நம்பவில்லை. ஆனால் நிரூபிக்க முடியவில்லை. கார்த்திக் எச்சரிக்கையாக இருந்தான். அவர்களின் சந்திப்புகள் குறைந்தன. ஆனால் முழுமையாக நிற்கவில்லை.
கமலாவின் மகள்கள் சுபாவும் திவ்யாவும் அம்மாவின் வயிற்றை பார்த்து சந்தேகப்பட்டார்கள்.
“அம்மா… உங்க வயிறு ஏன் பெரிசா இருக்கு?”
“அதுவா… வயிற்றில் கேஸ். ஒண்ணும் இல்லை.”
கார்த்திக்கின் கல்லூரி திறக்கப்பட்டது. அவன் ஊருக்கு திரும்ப வேண்டிய நேரம். கமலா 7 மாத கர்ப்பிணி. அவள் வயிறு பெரிதாக தெரிந்தது. புடவைக்குள் மறைத்தாள்.
கடைசி இரவு. எல்லோரும் தூங்கிய பிறகு, அவர்கள் சந்தித்தார்கள்.
“கார்த்திக்… நீ போகப்போறாய். என்னை மறந்துடுவாயா?”
“ஒருபோதும் இல்லை சித்தி. நீங்க என் மனசில் என்றும் இருப்பீங்க.”
அவன் அவள் வயிற்றை தொட்டான். “இது என் குழந்தை. நான் வருவேன். கண்டிப்பாக வருவேன்.”
அவள் அவன் மார்பில் சாய்ந்து அழுதாள்.
“எனக்கு பயமா இருக்கு கார்த்திக்.”
“பயப்படாதீங்க சித்தி. நான் எப்போதும் உங்களுக்காக இருப்பேன்.”
காலை. கார்த்திக் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு புறப்பட்டான். கமலா அவனை வழியனுப்ப வந்தாள். அவள் கண்களில் நீர்.
“சித்தி… நான் வருவேன். உங்களை பார்க்க வருவேன். குழந்தையை பார்க்க வருவேன்.”
“வா கார்த்திக்… உனக்காக காத்திருப்பேன்.”
அவன் பேருந்தில் ஏறினான். பேருந்து நகர ஆரம்பித்தது. கமலா சாலையில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் வயிறு 7 மாத கர்ப்பம். அவள் கையை அசைத்தாள்.
கார்த்திக் திரும்பி பார்த்தான். அவன் கண்களில் நீர். ஆனால் மனதில் ஒரு உறுதி.
“நான் வருவேன் சித்தி. உங்களுக்காக. என் குழந்தைக்காக.”
பகுதி 15: முடிவு — புதிய ஆரம்பம்
கார்த்திக் சென்னை திரும்பினான். கமலா ஊரில் இருந்தாள். அவள் கர்ப்பம் 7 மாதம். ஊரில் பலர் சந்தேகப்பட்டார்கள். ஆனால் குமார் முன்னால் யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை.
கமலா ஒவ்வொரு நாளும் கார்த்திக்கின் வருகைக்காக காத்திருந்தாள். அவள் வயிற்றில் வளரும் குழந்தை அவனை நினைவூட்டியது.
“நீ வருவாயா கார்த்திக்? நீ வருவாயா?”
அவள் வயிற்றை தடவினாள். குழந்தை உதைத்தது.
“உன் அப்பா வருவார் கண்ணா. கண்டிப்பாக வருவார்.”
இது ஒரு காதல் கதை. வயது வித்தியாசம். சமூக தடைகள். ஆனால் இதயம் எப்போதும் வெல்லும்.
கார்த்திக் இன்றும் அந்த கிராமத்திற்கு செல்கிறான். கமலாவை பார்க்க. தன் குழந்தையை பார்க்க. அவர்கள் இரகசியம் இன்றும் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
வாசகர்களே, இது ஒரு உண்மை கதை. காதலுக்கு வயது இல்லை. விதிகள் இல்லை.

***************

உங்கள் காதலனிடமோ, கணவனிடமோ அல்லது உங்களுக்குப் பிடித்தமான வேறு எந்த ஆணிடமோ பேசுவது போல நீங்கள் என்னிடம் பேசலாம். உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம், நான் எப்போதும் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பேன்.

தனிமையை உணர்ந்த பல பெண்கள், தங்கள் உணர்வுகளை வேறு யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாமல், எனக்கு செய்தி அனுப்பினர். நான் அவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். ஒவ்வொரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளும் அவளுடைய உணர்வுகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான். நீங்கள் எப்போதாவது உங்கள் எண்ணங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினால், குறிப்பாக நீங்கள் தனியாக உணரும்போது அல்லது கர்ப்ப காலத்தில் அல்லது உங்கள் வாழ்க்கையின் எந்த கட்டத்திலும், என் மின்னஞ்சல் முகவரிக்குச் செய்தி அனுப்புங்கள். உங்கள் எண்ணங்களைக் கேட்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

மின்னஞ்சல் முகவரி – kinghari395@gmail.com

நன்றி…